“ไม่ต้องวัดแล้ว ต้าจ้าวและเจียวจื่อล้วนเป็นภูเขาสูงและป่าทึบ หลายแห่งในป่าทึบของภูเขาไม่เคยมีผู้คนเลยตลอดทั้งปี ใบไม้ร่วงเน่าเปื่อยทับถมสูงถึงเอว การเดินทางในสถานที่เช่นนี้อันตรายยิ่งนัก การวัดระยะทางเส้นตรงไม่มีประโยชน์อ้างอิงใด ๆ เลย”
จินเฟิงชำเลืองมองชิ่งมู่หลานอย่างไม่พอใจ “ข้าเตรียมส่งผู้คุ้มกันภัย 2 หมวดไปยังต้าจ้าวจะกลับมาเมื่อใด จะกลับมากี่คนก็ยังไม่อาจรู้ได้”
“ถ้าท่านอาจารย์ขาดกำลังคน ข้าสามารถจัดส่งคนไปเป็นแรงงานได้”
เมื่อชิ่งซินเหยาได้ยินก็อาสาขอนำทัพออกรบ
“วังหลวงก็สามารถส่งคนไปได้เช่นกัน”
องค์หญิงเก้าเอ่ยเสริมขึ้นมา
“ถ้าองค์ชายและใต้เท้าชิ่งยินดีช่วยเหลือก็ดีมาก”
จินเฟิงรีบพยักหน้า “คนมากก็มีพลังมาก ยิ่งมีคนมากเท่าใด ก็ยิ่งสามารถนำเมล็ดพันธุ์กลับมาได้มากขึ้นเท่านั้น พวกเราก็จะสามารถเผยแพร่ข้าวจากจานเฉิงได้เร็วขึ้น”
“ดูเหมือนว่าวังหลวงจะต้องหาวิธีระดมเสบียงอาหารแล้วสินะ!”
องค์หญิงเก้าถอนหายใจเบา ๆ
ถึงแม้ว่าจินเฟิงและขุนนางจะนำเสบียงอาหารมาได้ไม่น้อย แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงชาวชวนสู่ทั้งหมดจนถึงปีหน้า
