“ข้าจะให้เสียวเป่ยและหอการค้าให้ความร่วมมือกับองค์หญิง หากพระองค์มีเงินไม่พอใช้ก็บอกมาได้เลย”
จินเฟิงกล่าวว่า “ข้าไม่กล้ารับประกันเรื่องอื่น แต่หากองค์หญิงต้องการสุ่ยอวี้ ข้าจะสนับสนุนเต็มที่”
ไม่เพียงแต่องค์หญิงเก้าที่ใส่ใจเรื่องความอิ่มท้องของชาวชวนสู่เท่านั้น จินเฟิงก็ใส่ใจเช่นกัน
ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมลำบากไปหาเสบียงอาหารจากเจียงหนานและทำให้ขุนนางไม่พอใจขนาดนี้
องค์หญิงเก้ารู้ว่าจินเฟิงมีเป้าหมายเดียวกับตน และรู้ว่าจินเฟิงมีสุ่ยอวี้อยู่ในมือมากแค่ไหน จึงยิ้มและพยักหน้า
“ถ้ามีความจำเป็น อู่หยางจะไม่เกรงใจท่านอาจารย์แล้วนะ”
ชิ่งมู่หลานเห็นว่าทั้งสองคนพูดจบเรื่องฝ้ายและข้าวจากจานเฉิงแล้ว จึงพูดแทรกขึ้นมาว่า “ท่านอาจารย์ พืชผลที่เจ้าพูดถึงว่าสามารถผลิตได้พันจินต่อหมู่นั้นอยู่ที่ใดหรือ?”
“ที่นี่ไง!”
จินเฟิงชี้ไปที่ตำแหน่งของเหม่ยโจวทางทิศใต้
“ข้าจะลองดูว่ามันไกลแค่ไหน”
ชิ่งมู่หลานคิดจะใช้เล็บวัดระยะทางโดยไม่ทันคิด
“ไม่ต้องลองหรอก อย่างน้อยก็หลายหมื่นลี้” จินเฟิงกล่าว “และไกลกว่าจานเฉิงเสียอีก”
