แต่ตั้งแต่คบหากับจินเฟิง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
บ่อยครั้งที่สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเพียงเพราะสายตาของจินเฟิง และยิ้มออกมาใหม่เพียงเพราะประโยคหนึ่งของเขา
“ท่านอาจารย์ นี่คือมหาสมุทรที่ใหญ่ที่สุดในโลกที่เจ้าพูดถึงใช่หรือไม่?”
สายตาขององค์หญิงเก้าถูกดึงดูดไปที่พื้นที่ว่างขนาดใหญ่ระหว่างทวีปยูเรเซียกับทวีปอเมริกาใต้
“ใช่แล้ว เพียงแค่ข้ามผ่านผืนน้ำทะเลนี้ไป ก็จะถึงเหม่ยหนาน*[1]ได้ จากนั้นก็สามารถนำมันฝรั่ง ข้าวโพด มันเทศ ฟักทอง พริก…กลับมาทั้งหมด!”
จินเฟิงมีประกายแวบผ่านในดวงตา “ถึงตอนนั้นชีวิตของชาวต้าคังของพวกเราก็จะดีขึ้นมากแล้ว!”
“เช่นนั้นเจ้าต้องใช้เวลานานเท่าใดถึงจะต่อเรือเดินทางไกลได้เสร็จ?”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่ออกมาจากตงไห่ อู่เรือยังไม่ได้เริ่มสร้างเลย”
จินเฟิงกล่าวว่า “แต่ช่วงนี้ข้าไปส่งจดหมายไปหลายฉบับเร่งให้ทางนั้นเร่งการก่อสร้าง และยังส่งเสบียงไปไม่น้อยเลย หงเทาผิงเกิดในตระกูลต่อเรือ น่าจะไม่ใช้เวลานานมากนักหรอก?”
“เช่นนั้นวังหลวงของข้าก็รอคอยวันที่เจ้าจะกางใบเรือกลับมา แก้ไขความกังวลเรื่องความอดอยากของต้าคังของข้าตลอดไป!”
“ข้าก็รอคอยวันนั้นเช่นกัน!”
จินเฟิงแสดงสีหน้าคาดหวัง
