จินเฟิงกล่าวว่า “เหนือฟ้ายังมีฟ้า โลกนี้ใหญ่โตเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้”
“ท่านพี่ ท่านอาจารย์ไม่โกหกในเรื่องแบบนี้หรอก”
องค์หญิงเก้ากล่าวว่า “ข้าเคยเห็นแผนที่พื้นที่รอบ ๆ ต้าคังในวัง ก็คล้าย ๆ กับที่ท่านอาจารย์วาดไว้ จริง ๆ แล้วเขตอิทธิพลที่ชี่ตันและถู่ปัวควบคุมอยู่ก็ใหญ่กว่าพวกเรา เขตอิทธิพลของชาวตั่งเซี่ยงในทะเลทรายทางเหนือก็ไม่เล็กเลย”
“องค์หญิงไม่ต้องถ่อมตัวหรอก” จินเฟิงหัวเราะพลางกล่าวว่า “ถึงแม้ว่าเขตอิทธิพลที่ชี่ตันและตั่งเซี่ยงควบคุมจะใหญ่ แต่ก็เป็นดินแดนที่หนาวเหน็บ ต้องใส่เสื้อขนสัตว์เกินครึ่งปีและปลูกพืชได้ปีละหนึ่งฤดูเท่านั้น ไม่เท่าดินแดนที่ต้าคังยึดครองเลย”
“ถู่ปัวก็เป็นดินแดนหนาวเหน็บเช่นกัน ต่อให้มีพื้นที่มากแค่ไหนก็เลี้ยงคนได้ไม่มาก นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาโจมตีต้าคังอยู่เสมอ เพราะพวกเขาก็อยากใช้ชีวิตในดินแดนที่อบอุ่นสบายเหมือนกัน”
“ท่านอาจารย์พูดก็มีเหตุผลนะ”
มุมปากขององค์หญิงเก้ายกขึ้นอีกครั้ง
“อ่า…”
ชิ่งมู่หลานเห็นท่าทางแล้วก็อึ้งไป ก่อนจะเอามือปิดหน้าผาก
ก่อนหน้านี้ องค์หญิงเก้าเป็นคนสูงศักดิ์และสง่างามเสมอ การขมวดคิ้วและยิ้มของนางล้วนมีนัยซ่อนอยู่
