ชิ่งมู่หลานกลอกตามองจินเฟิงแล้วพูดว่า “เจ้าอย่าล้อเล่นเลย รีบพูดเรื่องจริงเถิด!”
“เชื่อตำราทั้งหมด สู้ไม่มีตำราจะดีกว่า สิ่งที่บรรพบุรุษพูดไว้ไม่จำเป็นต้องถูกต้องเสมอไป”
“สิ่งที่บรรพบุรุษพูดไว้อาจไม่ถูกต้องเสมอไป แล้วเจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าท่านผู้เป็นเลิศนั้นพูดถูกต้อง?”
ชิ่งมู่หลานถามว่า “หากพวกเราอาศัยอยู่บนลูกกลม ๆ นี้ แผ่นดินจะเป็นระนาบได้อย่างไร?”
“ใครบอกว่าแผ่นดินเป็นระนาบ?”
จินเฟิงมองไปที่เว่ยต้าถง “ใต้เท้าเว่ยเคยไปตงไห่ใช่หรือไม่?”
“เคยไป” เว่ยต้าถงพยักหน้า “ไปทุก ๆ หนึ่งถึงสองปี”
“เช่นนั้นก็น่าจะเคยเห็นเรือใบจากระยะไกลหรือไม่?”
“เคยเห็น”
“แล้วเห็นใบเรือก่อน แล้วจึงเห็นตัวเรือใช่หรือไม่?”
“หากท่านอาจารย์ไม่ได้พูด ข้าก็คงไม่ได้สังเกต ตอนนี้ลองคิดดูแล้ว ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ” เว่ยต้าถงพยักหน้า
“แผ่นดินไม่ได้เป็นระนาบ ทะเลก็ไม่ได้เป็นระนาบ เพียงแต่ลูกทรงกลมที่เราอาศัยอยู่นั้นใหญ่มาก เราจึงรู้สึกไม่ได้เท่านั้นเอง” จินเฟิงอธิบาย
