บทที่ 667 ส่งพวกมันไปตามทางได้!
การบรรเทาทุกข์ไม่ใช่ใครอยากทำก็ทำได้ หากเป็นยามปกติ ถึงแม้จินเฟิงจะอยากบรรเทาทุกข์ แต่บรรดาข้าราชการท้องถิ่นก็ทำให้มันยากลำบากไปทุกอย่าง คิดหาวิธีที่จะเอาเสบียงบรรเทาทุกข์มาไว้ในมือตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องโกงไปครึ่งหนึ่งก่อน แล้วค่อยแจกจ่ายให้ผู้ประสบภัย
สถานการณ์เช่นนี้ จินเฟิงเคยพบเจอมาแล้วในชีวิตที่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปกครองที่ฉ้อฉลในต้าคังอีก
แต่ครั้งนี้ ตั้งแต่จวิ้นโส่วไปจนถึงเสี้ยนลิ่งกลับไม่มีใครกล้ามีปัญหากับหอการค้า
ส่วนเจ้าหน้าที่ระดับล่างกว่านั้นในหมู่บ้านและหัวเมืองเล็ก ๆ ใครกล้าขู่ขวัญ ผู้คุ้มกันภัยจะจับตัวมาตีสักยก
มีเจ้าหน้าที่ระดับล่างหลายคนถูกตีแล้วยังไม่ยอมจำนน วิ่งไปที่จวนว่าการเพื่อหาผู้หนุนหลังของตนเองและร้องไห้ฟ้องร้อง ผลคือถูกผู้หนุนหลังของตนเองจัดการอย่างหนักอีกรอบ
ไม่ใช่เพราะจวิ้นโส่วและเสี้ยนลิ่งเปลี่ยนนิสัย แต่เป็นเพราะข่าวของพวกเขารวดเร็วกว่าเจ้าหน้าที่ระดับล่าง เมื่อรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองซื่อชวนเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ได้รู้ว่าองค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยาได้เอาจริงเอาจังแล้ว
