ต่อมาก็ยุ่งกับเรื่องต่าง ๆ มากมาย โรงงานสิ่งทอก็พัฒนาไปได้ดี จินเฟิงจึงลืมเรื่องนี้ไป
ตอนนี้ชิ่งมู่หลานย้ำเตือน เขาจึงนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง
“ใยจากดอกปุยฝ้ายกับใยจากผลป่านก็คล้าย ๆ กันเพียงแต่มีความขาวกว่า นุ่มกว่า อุ่นกว่า ปลูกง่ายกว่า ผลผลิตก็สูงกว่า และเหมาะสำหรับปั่นด้ายมาก” จินเฟิงตอบ
“เมื่อมีของดีเช่นนี้ก็ควรจะมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ข้าเดินทางไปทั่วทั้งเหนือและใต้กับขบวนเรือมาหลายปี เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินเรื่องของสิ่งนี้เลย” เว่ยต้าถงถามขึ้น
“เพราะฝ้ายอยู่ทางตะวันตกที่ห่างไกลมาก ตอนนี้แคว้นต้าคังของพวกเราน่าจะยังไม่มี”
“ทางตะวันตกที่ห่างไกล? ไกลแค่ไหนหรือ?”
“อยู่ทางตะวันตกของตั่งเซี่ยงและถู่ปัว”
“อืม…” เว่ยต้าถงถอนหายใจและไม่พูดอะไรอีก
ด้วยกำลังของแคว้นต้าคังในตอนนี้ การส่งคนข้ามไปยังแคว้นตั่งเซี่ยงและถู่ปัวไปนั้นเป็นเรื่องเพ้อฝันชัด ๆ
นี่ก็เป็นเหตุผลที่แม้ว่าจินเฟิงจะรู้ว่าฝ้ายอยู่ที่ไหน แต่ก็ไม่ได้ส่งคนไปตามหา
“ท่านอาจารย์ เรื่องนี้ผู้เฒ่าท่านนั้นบอกท่านมาใช่หรือไม่?” ชิ่งมู่หลานถาม
