“ใช่” จินเฟิงพยักหน้า “จริงสิ มู่หลาน พอกลับไปแล้วอย่าลืมเตือนข้าเรื่องนี้ด้วย เดี๋ยวข้าจะลืมอีกหากยุ่งเกินไป”
“ท่านอาจารย์ตั้งใจจะไปตามหาฝ้ายหรือ?” ชิ่งมู่หลานเข้าใจถึงแผนการของจินเฟิงในทันที
“ก็คิดอยู่”
“แต่ท่านอาจารย์บอกว่ามันอยู่ห่างออกไปถึงตั่งเซี่ยงและถู่ปัวนะ”
“ก็ลองดูก่อนสิ ถ้าทำได้ก็ดี ถ้าไม่ได้จริง ๆ ค่อยว่ากัน”
จินเฟิงรู้สึกใจหวิวขึ้นมาจริง ๆ “ถ้าแคว้นต้าคังมีฝ้าย ก็คงจะไม่มีคนตายเพราะความหนาวเย็นมากขนาดนี้”
ตอนนี้เขาไม่เหมือนกับตอนที่เพิ่งเปิดโรงงานสิ่งทอแล้ว เขามีกำลังทรัพย์และอำนาจมากพอที่จะสนับสนุน สิ่งที่เมื่อก่อนทำไม่ได้ ไม่กล้าคิด ตอนนี้อาจจะทำได้แล้วก็ได้
อย่างน้อยก็สามารถพิจารณาลองดูสักครั้ง
อย่างไรก็ตาม ฝ้าย มันฝรั่ง ข้าวโพด มันเทศ สิ่งเหล่านี้ไม่เหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องนั่งเรือข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก แม้กระทั่งไม่จำเป็นต้องข้ามทวีปเอเชียและยุโรป เพียงแค่เดินทางไปทางตะวันตกเฉียงเหนือถึงบริเวณซินเจียง บางทีอาจจะหาเจอก็ได้
“หากฝ้ายดีจริงอย่างที่ท่านอาจารย์ว่า นี่เป็นเรื่องที่มีคุณูปการอย่างใหญ่หลวง หากท่านอาจารย์และแม่นางชิ่งลืม ข้าก็จะเตือนท่านเอง”
เว่ยต้าถงก็รับปากเช่นกัน
