“เจ้าจะให้ข้าเรียกพี่สะใภ้จริง ๆ เหรอ!” ใบหน้าของชิ่งมู่หลานบึ้งตึง
“ถ้าเจ้าไม่เต็มใจ ก็เรียกข้าว่าคนแซ่จินต่อไปก็ได้ ข้าไม่ได้บังคับเจ้าเสียหน่อย”
จินเฟิงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
“เรียกก็เรียก!” ชิ่งมู่หลานขู่ “เดี๋ยวข้าก็เรียกเอง!”
“ถ้าเจ้าไม่กลัวถูกอู่หยางปิดปาก ข้าก็ไม่ว่าอะไร”
จินเฟิงไม่สนใจคำขู่นั้นเลย เขาเลิกคิ้ว “เรียกให้ดัง ๆ หน่อย ให้ทั้งจวนตระกูลชิ่งรู้เรื่องไปเลย”
ทั้งชีวิตที่แล้วและชีวิตนี้ จินเฟิงไม่ชอบทำอะไรอย่างหลบ ๆ ซ่อน ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะองค์หญิงเก้าไม่ยินยอม เขาคงเปิดเผยเรื่องของทั้งสองคนไปนานแล้ว
เขารู้ว่าองค์หญิงเก้ากังวลอะไร และมั่นใจว่าชิ่งมู่หลานไม่กล้าตะโกนเรียกแน่
ผลก็คือชิ่งมู่หลานจ้องมองมาที่จินเฟิง “เจ้านี่มันร้ายกาจจริง ๆ!”
“พรุ่งนี้เช้าไปรอข้าที่ประตูเมืองทางทิศตะวันตก”
จินเฟิงยิ้มแล้วหันหลังเดินจากไป
ชิ่งมู่หลานโกรธจัดและกำหมัดขู่ใส่เขา แต่ไม่กล้าต่อยจริง ๆ
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งจะสาง จินเฟิงก็นำกองทหารออกจากประตูตะวันตก
ทุกคนขี่ม้าคนละตัว เป็นกองทหารม้าที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
นอกจากเว่ยต้าถงแล้ว ยังมีชิ่งมู่หลานที่มาร่วมด้วย
