“มู่หลาน ข้าจะบอกเจ้าอีกครั้ง วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะเห็นอะไร ห้ามบอกใครเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะหักขาเจ้าแน่ จำไว้”
เมื่อมาถึงนอกเมือง จินเฟิงก็มองไปที่ชิ่งมู่หลานแล้วเอ่ยเตือนว่า “หากทำไม่ได้ ก็กลับไปเสียตั้งแต่ตอนนี้!”
“ท่านอาจารย์วางใจได้ วันนี้ถึงแม้ข้าจะเห็นเจ้ามีปีกบินขึ้นฟ้า ข้าก็จะไม่บอกใครแน่นอน”
ชิ่งมู่หลานถูกจินเฟิงพูดจนอยากรู้มากขึ้น จึงทุบอกรับประกันว่า “ถึงแม้จะเป็นพี่ชายข้าหรืออู่หยาง ข้าก็ขอรับประกันว่าจะไม่พูด”
“ขอให้เจ้ารักษาคำพูด”
จินเฟิงพยักหน้าแล้วมองไปที่เว่ยต้าถง
“ท่านอาจารย์จิน ท่านวางใจได้ ข้า เว่ยต้าถง แม้จะไม่ใช่คนดีมีศีลธรรม แต่ก็ไม่ใช่คนพูดมาก”
เว่ยต้าถงก็รีบรับประกัน
“งั้นก็ออกเดินทางกันเถิด!”
จินเฟิงหันหัวม้าแล้วควบออกไปอย่างรวดเร็ว
จากเมืองซื่อชวนถึงภูเขาอวี้เหล่ยมีระยะทางร้อยลี้ และระหว่างทางมีหลายช่วงที่ต้องใช้เส้นทางบนเขาที่เดินทางลำบาก ถึงแม้จะมีม้าสามตัวและไม่ได้พกพาสัมภาระมากมาย จินเฟิงและพวกก็ยังวิ่งจนถึงเที่ยงวัน จึงมาถึงภูเขาอวี้เหล่ย
ในชีวิตที่แล้ว ที่นี่มีตูเจียงเยี่ยนและยังมีเมืองใหญ่อีกด้วย
แต่ตอนนี้กลับรกร้างไร้ผู้คน
