บทที่ 660 โพธิสัตว์จิน
ตรงกลางตำบลจู๋เหลียน มีพื้นที่โล่งกว้างผืนใหญ่ หากเป็นยามสงบสุขอย่างที่เคย ชาวบ้านมักจะตากมู่ลี่ของพวกเขาที่นี่
เนื่องจากอยู่ใกล้เมืองใหญ่อย่างซื่อชวน ในยามที่เกิดภัยพิบัติบางครั้งตระกูลใหญ่จะมาแจกโจ๊กที่ตำบลจู๋เหลียน
สถานที่แจกโจ๊กมักจะเลือกที่พื้นที่โล่งแห่งนี้
ชาวบ้านคิดว่าหอการค้าก็มาแจกจ่ายโจ๊กเช่นกัน จึงพากันพาครอบครัวมุ่งหน้าไปยังพื้นที่โล่ง
ผู้คนจำนวนมากวิ่งมาด้วยเท้าเปล่า ชาวบ้านหลายคนยังอุ้มลูกน้อยมาด้วย
ตระกูลใหญ่หลายแห่งที่มาแจกโจ๊ก มักจะทำเพียงเพื่อสร้างภาพลักษณ์และชื่อเสียงเท่านั้น ปริมาณอาหารมักจะไม่มาก
คนที่มาถึงก่อนอาจจะได้ชามหนึ่ง แต่คนที่มาทีหลังอาจจะไม่ได้แม้แต่น้ำซาวข้าว
แต่เมื่อชาวบ้านมาถึงพื้นที่โล่ง กลับไม่เห็นหม้อใหญ่สำหรับต้มโจ๊กเลย
มีเพียงกระโจมชั่วคราวที่ตั้งขึ้น
ทางด้านซ้ายของกระโจมปักธงดำของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน ส่วนด้านขวาปักธงสีทองของหอการค้า
ด้านหลังมีเกวียนจอดอยู่สองสามเล่ม มีผู้คุ้มกันภัยในชุดดำห้าหกคนถือดาบยาวยืนอยู่รอบ ๆ
“ไม่ใช่ว่าจะแจกโจ๊กหรือ แล้วโจ๊กล่ะ?”
