“ใช่แล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ถ้าไม่แจกโจ๊กแล้วมาตะโกนทำไม ถ้าเด็ก ๆ ถูกความหนาวเล่นงานจะทำอย่างไร?”
“ไม่ต้องพูดถึงเด็กหรอก ถึงพวกเราป่วยเพราะความหนาว ก็ได้แต่รอความตายเท่านั้น”
“ไปกันเถิด กลับบ้านกัน ในอากาศหนาวขนาดนี้หอการค้าจะมาทำอะไรกันแน่?”
…
ชาวบ้านเห็นว่าไม่มีการแจกโจ๊ก ต่างก็ซบเซาเดินกลับไป พอดีเจอกับนายตำบลพอดี
อากาศหนาว หลายคนถูกความเย็นกัด ต่างก็ระบายความไม่พอใจใส่นายตำบล
“ใครบอกพวกเจ้าว่าหอการค้าจะแจกโจ๊ก?”
นายตำบลถามด้วยสายตาเขม็ง “ข้าพูดเช่นนั้นตอนไหน?”
“ไม่แจกโจ๊ก แล้วเรียกพวกข้ามาทำไม?”
ชาวบ้านต่างถามกันยกใหญ่
“หอการค้านำข้าวมาให้พวกเจ้ากู้ยืมต่างหาก!” นายตำบลอธิบาย “แบบนี้ไม่ดีกว่าแจกโจ๊กหรอกหรือ?”
“ให้พวกข้ากู้ยืมอาหาร? เพราะเหตุใด?”
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของชาวบ้าน คือหอการค้าจะหลอกพวกเขา
แต่รอบ ๆ ตำบลจู๋เหลียนเป็นเนินเขาสูงต่ำไม่เท่ากัน ไม่มีที่ดินทำกินอะไรเลย ทุกครัวเรือนต้องอาศัยการสานไม้ไผ่เพื่อเลี้ยงชีพ หอการค้าจะหลอกพวกเขาได้อย่างไร?
หลอกเอาไม้ไผ่บนภูเขาหรือ?
ไม่ไผ้ไม่ต้องใช้เงิน ใครตัดก็เป็นของคนนั้น ยังต้องหลอกอีกหรือ?
