“พวกเจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ท่านอาจารย์จินมีทรัพย์สินมากมาย ไม่ได้หวังอะไรจากพวกเจ้าหรอก แค่เห็นพวกเราน่าสงสาร ไม่อยากเห็นใครอดตาย เลยยินดีให้กู้ยืมอาหาร”
นายตำบลผู้มากประสบการณ์เดาออกทันทีว่าชาวบ้านกำลังกังวลอะไร จึงอธิบายว่า “ท่านอาจารย์จินไม่เพียงแต่ยินดีให้กู้ยืมอาหารเท่านั้น ยังตกลงให้พวกเราไปทำงานด้วย อาหารที่กู้ยืมไปครั้งนี้ก็คือค่าจ้างที่จ่ายล่วงหน้า”
“ท่านอาจารย์จินยินดีให้พวกเราไปทำงานหรือ?”
ชาวบ้านไม่น้อยต่างเบิกตากว้าง มองไปที่นายตำบลด้วยสีหน้าคาดหวัง
“ใช่ ท่านอาจารย์จินยินดีให้พวกเจ้าไปทำงานแล้ว!”
นายตำบลพยักหน้าหนักแน่น
“ดีจริง ๆ ในที่สุดท่านอาจารย์จินก็ยินดีรับพวกเราแล้ว!”
ชาวบ้านไม่น้อยต่างร้องไห้ด้วยความดีใจ
ก่อนหน้านี้โจวโหยวต๋าเปิดรับสมัครคนงาน จะให้ความสำคัญกับการรับผู้ลี้ภัยที่มีนาบตราบนใบหน้าก่อน
ชาวบ้านตำบลจู๋เหลียนเฝ้าแต่อิจฉา แต่ก็ไม่มีวิธีใด ๆ เลย
เพราะผู้ลี้ภัยที่มีนาบตราบนใบหน้า โจวโหยวต๋าใช้ไม่หมดอยู่แล้ว จึงไม่ได้พิจารณาพวกเขาเลยสักนิด
การทำงานในพื้นที่ก่อสร้างของจินเฟิง ไม่เพียงแต่มีข้าวให้กิน ยังมีค่าแรงอีกด้วย
