ชาวบ้านที่อยู่ด้านล่างส่วนใหญ่เป็นผู้ประสบภัยที่ถูกตานจูจับเป็นเชลยศึกตั้งแต่แรก พวกเขาคุ้นเคยกับจินเฟิงเป็นอย่างดีอยู่แล้ว
ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าจินเฟิงถูกล่อไปตงไห่ ชาวบ้านต่างก็เป็นห่วงมาก กลัวว่าจินเฟิงจะเจออันตราย
ตอนนี้เห็นจินเฟิงกลับมาอย่างปลอดภัย ต่างก็โบกแขนตอบรับการทักทายของจินเฟิง
โจวโหยวต๋าให้คนตีระฆังทองแดงหลายครั้ง ในที่สุดก็สามารถกดเสียงอึกทึกของชาวบ้านลงได้
“เชื่อว่าเสบียงในบ้านของพวกเจ้าก็ใกล้จะหมดแล้วใช่หรือไม่?”
โจวโหยวต๋าถือโทรโข่งตะโกนบอกว่า “เรื่องคลังเสบียงของหอการค้าได้คลี่คลายลงแล้ว ท่านอาจารย์จินเป็นห่วงว่าทุกคนจะหิวโหย จึงได้ส่งอาหารมาให้พวกเราที่โจวเจียจวงตั้งแต่เมื่อคืน!”
“ท่านอาจารย์จินเป็นพระโพธิสัตว์ที่มีชีวิตจริง ๆ!”
“ใช่แล้ว ช่วงนี้ที่บ้านข้ากินข้าววันละมื้อ อีกไม่กี่วันก็จะไม่มีอาหารแล้ว!”
“บ้านข้าไม่มีข้าวกินตั้งแต่เมื่อวานแล้ว!”
“พวกเราโชคดีแล้ว ก่อนหน้านี้ได้ทำงานในโรงงานของท่านอาจารย์จิน ยังพอเก็บอาหารไว้ได้บ้าง ฝั่งพ่อตาของข้า มีคนตายด้วยความหิวโหยไปแล้ว แม้จะมีเงินก็ซื้ออาหารไม่ได้!”
“ใช่แล้ว ต้องขอบคุณท่านอาจารย์จินจริง ๆ!”
