“การดำเนินการของใต้เท้าชิ่งรวดเร็วมาก เมื่อวานจับตัวได้ วันนี้ก็ถอนฟ้องแล้ว”
จินเฟิงพยักหน้า “หาทางแจ้งไปนอกเมือง คืนนี้ส่งข้าวไปที่โจวเจียจวง แล้วก็แจ้งหลิงหลงให้เตรียมคนให้พร้อม พรุ่งนี้เช้าให้ตามข้าออกนอกเมือง”
มีข้าวแล้ว การช่วยเหลือผู้ประสบภัยก็สามารถเริ่มต้นอย่างเป็นทางการได้แล้ว
ส่วนโจวเจียจวงก็เป็นโครงการนำร่องแห่งแรกของจินเฟิง
เงินกู้เพื่อช่วยเหลือประชาชนจะใช้ได้ผลหรือไม่ก็ต้องดูที่โจวเจียจวง
เช้าวันรุ่งขึ้น จินเฟิงก็พาจูหลิงหลงและลูกจ้างโรงแลกเงินอีกหลายสิบคนออกจากเมืองซื่อชวนทางประตูเมืองทิศตะวันตก
พอไปถึงโจวเจียจวง โจวโหยวต๋าก็รวบรวมชาวบ้านมาที่ลานโล่งแล้ว
ที่ริมลานว่างมีกระท่อมที่สร้างขึ้นชั่วคราวอยู่จำนวนหนึ่ง
หลังกระท่อม เป็นข้าวที่บรรทุกมาเต็มเกวียน
“ชาวบ้านทุกคน ท่านอาจารย์จินกลับมาแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปทุกคนสามารถกลับไปทำงานได้แล้ว!”
โจวโหยวต๋ายืนอยู่บนแท่นสูง ถือโทรโข่งแผ่นเหล็กตะโกนบอก
จินเฟิงก็ยิ้มแย้มขึ้นไปบนแท่นสูงและโบกมือให้ชาวบ้าน
“ท่านอาจารย์จินกลับมาแล้ว ดีจริง ๆ!”
