“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการต่อสู้ในท้องพระโรงนั้นอันตรายแค่ไหน?”
“หากพลาดไป นางอาจจะตายก็ได้นะ!”
“แต่เจ้ายังพูดกับนางเช่นนั้นอีก!”
ชิ่งมู่หลานพูดไปก็ร้องไห้ไป แล้วยังวิ่งเข้าไปต่อยจินเฟิงอีกสองสามที
จินเฟิงไม่ได้หลบเลี่ยงและไม่ได้โมโหโกรธา เขารอให้ชิ่งมู่หลานทุบตีเสร็จจึงเอ่ยปากพูดว่า “มู่หลาน ข้าไม่กล้าพูดอย่างอื่น แต่ข้าสามารถรับประกันกับเจ้าได้ว่า ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจอยู่ ข้าจะปกป้องคุ้มครองอู่หยางอย่างรอบด้าน”
หลังจากได้รู้จักกันมานานขนาดนี้ จินเฟิงก็ได้ยอมรับองค์หญิงเก้าคนนี้แล้ว
ไม่ว่านางจะมีจุดประสงค์อะไร อย่างน้อยนางก็เป็นองค์หญิงที่เต็มใจทำเรื่องทุกอย่างอย่างจริงจัง
เพื่อสิ่งนี้ นางไม่เกรงกลัวที่จะทำให้ขุนนางผู้ทรงอำนาจทั้งราชสำนักไม่พอใจ แม้กระทั่งไม่เกรงกลัวที่จะทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัย
ถึงแม้จะไม่มีเรื่องในป่าเล็กนั่น แต่จินเฟิงก็ยังคงเต็มใจที่จะปกป้องนาง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าอำนาจของขุนนางเหล่านี้รวมกันแล้วน่ากลัวขนาดไหน”
ชิ่งมู่หลานจ้องตาถามว่า “ปกป้องนางอย่างรอบด้าน เจ้าจะเอาอะไรไปปกป้อง?”
