“เอาผู้คุ้มกันภัยหลายพันคนของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนของข้าไปปกป้อง! เอาทหารห้าพันเจ้าของกองทัพเจิ้นเหยวี่ยนไปปกป้อง! เอาฝีมือและชีวิตของข้า จินเฟิง ไปปกป้อง!”
จินเฟิงเสียงดังขึ้น “พอหรือยัง?”
“เจ้า…”
ชิ่งมู่หลานโดนอีกฝ่ายพูดจนเงียบไป
นางเคยอยู่ที่ซีเหอวาน สามารถพูดได้ว่าเป็นพยานเห็นการเติบโตของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนทีละก้าว เข้าใจความแข็งแกร่งของ สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนเป็นอย่างดี
ตอนสงครามที่ต้าหม่างพัวก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว
และชิ่งมู่หลานก็สามารถสังเกตได้ว่าจินเฟิงยังมีไพ่ตายอีกมากที่ยังไม่ได้ใช้
ดังนั้นนางจึงรู้ว่าจินเฟิงไม่ได้พูดเกินจริง ในดินแดนชวนสู่ ไม่มีกองทัพใดของแคว้นต้าคังเป็นคู่ต่อสู้ของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยน
รวมถึงพี่ชายของนาง กองทัพเวยเซิ่ง กองกำลังเถียหู่ รวมไปถึงกองทัพเถี่ยหลินของชิ่งไหว
ไม่มีทางเอาชนะสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนที่ชวนสู่ได้!
แต่ชิ่งมู่หลานก็เป็นคนดื้อรั้น จะยอมก้มหัวง่าย ๆ ได้อย่างไร?
เห็นว่าพูดไม่เป็นผลกับจินเฟิง นางจึงเริ่มอ้างเหตุผลไร้สาระ “ข้าถามเจ้าว่าเจ้ากับอู่หยางคบหากันถึงขั้นไหนแล้ว อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ สารภาพมาตามตรง!”
