ครั้งนี้จินเฟิงถูกชิ่งมู่หลานยั่วยุจนอารมณ์ขึ้น เขาเดินไปประคองที่ใบหน้าขององค์หญิงเก้า
องค์หญิงเก้าเดาได้ทันทีว่าจินเฟิงจะทำอะไร จึงหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณ
“อย่าขยับ!”
จินเฟิงไม่ฟังเหตุผลใด ๆ บังคับให้นางหันหน้ากลับมา แล้วจูบที่มุมปากอย่างแรง
จากนั้นมองไปที่ชิ่งมู่หลาน ที่ตาค้างปากหวอด้วยท่าทีท้าทาย “ถึงขั้นนี้แล้ว!”
“เจ้า…พวกเจ้า…”
ชิ่งมู่หลานชี้ไปที่จินเฟิง แล้วก็ชี้ไปที่องค์หญิงเก้าและปากอ้ากว้างจนใส่ไข่ไก่ลงไปได้
“ต่อแต่นี้ไปอู่หยางจะเป็นคนของข้า เจ้าไปบอกที่เมืองหลวงได้เลยว่าขุนนางพวกนั้นข้าฆ่าเอง ถ้าพวกมันอยากแก้แค้น ก็ให้มาหาข้าที่ ชวนสู่ ข้ารับไว้หมด!”
จินเฟิงพูดจบก็โอบไหล่องค์หญิงเก้าโดยไม่ฟังเหตุผลใด ๆ และดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด “เจ้ายังมีอะไรจะถามอีกหรือไม่?”
“ท่านอาจารย์…”
องค์หญิงเก้ามองไปที่จินเฟิงด้วยดวงตาเปล่งประกายระยับ
จินเฟิงเป็นคนที่มีความคิดเป็นจริงเป็นจัง ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ เขาก็จะเก็บตัวเงียบ ๆ
ตั้งแต่เด็กจนโต ในสภาพแวดล้อมที่องค์หญิงเก้าเติบโตมา แทบไม่เคยมีใครกล้าพูดกับนางแบบนี้ต่อหน้า
ทุกคนที่พบนางล้วนแต่ประจบสอพลอและเสแสร้ง
