ในสายตาขององค์หญิงเก้า ตอนนี้จินเฟิงมีแรงดึงดูดบางอย่างที่บอกไม่ถูก
บางทีคนเราก็มักจะชอบในสิ่งที่ตัวเองขาด
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่า อ้อมกอดของบุรุษจะทำให้นางรู้สึกอบอุ่นใจได้ขนาดนี้
ชิ่งมู่หลานที่แต่เดิมยังอยากจะถามจินเฟิงว่าเตรียมจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อใดจะแต่งงานกับองค์หญิงเก้า
แต่องค์หญิงเก้ากลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้พูดอีก และรีบถามขึ้นมาก่อนว่า “ท่านอาจารย์ วันนี้เรื่องราวต่างๆ ราบรื่นดีหรือไม่?”
“ก็ถือว่าราบรื่นดี นายท่านโจวได้เรียกชาวบ้านมาช่วยงานแล้วหลายพันคน ข้าพร้อมจะเริ่มงานได้ทุกเมื่อ”
“ฝ่ายของหลิงหลงเล่า?” องค์หญิงเก้าถามอีก
“หลิงหลงก็เตรียมพร้อมแล้ว ตราบใดที่เงินและเสบียงพร้อม ก็สามารถส่งคนออกไปได้ทันที”
…
ชิ่งมู่หลานเห็นทั้งสองคนเริ่มคุยกันเรื่องติดต่องานโดยที่ตัวเองไม่มีโอกาสได้พูดสักคำ ยืนเฉย ๆ ก็รู้สึกอึดอัด จึงได้แต่กระทืบเท้าแล้วเดินจากไปอย่างหงุดหงิด
“ท่านอาจารย์ ท่านพี่มู่หลานเดินจากไปแล้ว…”
องค์หญิงเก้าดันตัวจินเฟิงเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าให้เขาปล่อยนางได้แล้ว
“ไปแล้วก็ยิ่งดี!”
