จินเฟิงไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่ยังถอดรองเท้าและมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มก่อนจะกอดองค์หญิงเก้าทั้งตัวเข้ามาในอ้อมกอด “เจ้าพูดต่อสิ”
“บ้าจริง!”
องค์หญิงบ่นจินเฟิงอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ไม่ได้ดิ้นรนและวางศีรษะลงบนแขนของจินเฟิง
ทั้งสองคนพูดคุยเรื่องจริงจังสักพัก แล้วก็พูดจาหวานชื่นกันบ้าง จนกระทั่งชิ่นเอ๋อร์กระแอมเตือนที่ประตู จินเฟิงจึงปล่อยองค์หญิงเก้า
“พวกเจ้าสองคนพอได้หรือยัง?” ชิ่งมู่หลานถือถาดเข้ามาในห้อง “นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้าจะกลับไปหรือยัง?”
“เช่นนั้นข้าก็ขอตัวกลับก่อน เจ้าดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี อย่าเป็นห่วงอะไรนัก ข้างนอกมีข้าอยู่ทั้งคน”
ในเมื่อชิ่งมู่หลานรู้อยู่แล้ว จินเฟิงจึงไม่หลบเลี่ยงนางอีกต่อไปและก้มหน้าจูบที่แก้มขององค์หญิงเก้า
“นี่เจ้า! ข้ากับชิ่นเอ๋อร์กำลังมองอยู่นะ ช่วยสำรวมหน่อยได้หรือไม่?”
ชิ่งมู่หลานโกรธจนกำหมัดแน่นอีกครั้ง
ชิ่นเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างประตูก็สีหน้าไม่ดี
“ข้าจูบภรรยาของตัวเอง จะต้องเกรงใจอะไร?”
จินเฟิงชำเลืองมองชิ่งมู่หลานกับฉินเอ๋อร์ แล้วก้มหน้าจูบอีกครั้ง
“รีบไปเถอะ!”
องค์หญิงเก้ายิ้มแห้ง ๆ และดันจินเฟิงออกไปทีหนึ่ง
จินเฟิงลูบผมขององค์หญิงเก้าแล้วจึงจากไป
