“บทกวีนี้ถึงแม้จะไม่ตรงตามฉันทลักษณ์ แต่ก็เข้าใจง่าย กระชับและชวนให้ครุ่นคิด นับว่าเป็นผลงานชิ้นเยี่ยม เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของท่านอาจารย์เลย…”
ในห้อง องค์หญิงเก้ากำลังพิงหมอนอยู่และกำลังพูดคุยกับชิ่งมู่หลานเกี่ยวกับบทกวีที่จินเฟิงแต่งที่เรือนรับรองลวี่สุ่ย
เมื่อเห็นจินเฟิงเข้ามา นางก็ชายตามองไปที่ชิ่งมู่หลานอย่างหมดปัญญา “ท่านพี่มู่หลาน ข้าบอกว่าห้ามบอกท่านอาจารย์จินมิใช่หรือ?”
“เจ้าป่วย แล้วจะไม่ให้บอกเขาได้อย่างไร?”
ชิ่งมู่หลานจ้องมองจินเฟิง “อู่หยางป่วยมาตั้งหนึ่งวันแล้ว ทำไมเจ้าถึงมาตอนนี้?”
ถึงแม้จะผ่านมาหนึ่งวันแล้ว นางก็ไม่ได้โกรธมากเหมือนเดิม แต่ก็ยังมีความน้อยใจจินเฟิงอยู่บ้าง
ชิ่นเอ๋อร์ก็ไม่ได้ทำหน้าดีใส่จินเฟิงเช่นกัน
“วันนี้ข้าออกไปนอกเมือง กลับมาถึงเพิ่งได้รู้”
ความคิดของจินเฟิงอยู่ที่องค์หญิงเก้า จึงไม่อยากสนใจชิ่งมู่หลานและชิ่นเอ๋อร์ เขาเดินไปข้างเตียงแล้วถามว่า “ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ดีขึ้นมากแล้ว” องค์หญิงเก้าส่ายหน้า “แต่แรกก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ท่านพี่มู่หลานเป็นคนที่ขี้ตกใจ ทำให้เจ้าต้องมาที่นี่ตอนดึกขนาดนี้”
“อย่าพูดเหมือนเป็นคนอื่นคนไกลเลย”
