แต่ชิ่งซินเหยากลับไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้าแล้วพาผู้ดูแลออกไป
ชิ่งมู่หลานยังไล่หญิงรับใช้ออกไปด้วย สุดท้ายยังให้ชิ่นเอ๋อร์เฝ้าประตูห้องให้ดี ให้อาเหมยไปบนหลังคาเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าใกล้
องค์หญิงเก้าเห็นท่าทางแบบนี้ ก็รู้ว่าชิ่งมู่หลานจะพูดอะไร
ไม่รอให้ชิ่งมู่หลานเอ่ยปาก องค์หญิงเก้าก็พูดขึ้นมาก่อนว่า “ท่านพี่มู่หลาน ข้ารู้ว่าท่านอยากจะพูดอะไร ข้าขอบอกท่านตรง ๆ เลยว่าระหว่างข้ากับท่านอาจารย์นั้นไม่มีอะไร”
“มะ…ไม่มีอะไรงั้นหรือ?”
ชิ่งมู่หลานตกใจจนตั้งตัวไม่ติด “ชิ่นเอ๋อร์บอกข้าว่าพวกเจ้าอยู่ในป่าเล็ก ๆ เกือบหนึ่งชั่วยาม พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ในนั้นล่ะ?”
“อากาศแบบนี้ นิ้วมือก็จะหงิกงอไปหมดแล้ว ข้ากับท่านอาจารย์จะทำอะไรได้อีกล่ะ?”
องค์หญิงเก้าถอนหายใจอย่างหมดหนทาง “พวกเราอยู่ในป่าเล็ก ๆ เพื่อปรึกษาหารือกันเรื่องแผนการน่ะ!”
“ปรึกษาหารือกันเรื่องแผนการ?” ชิ่งมู่หลานมององค์หญิงเก้าอย่างสงสัย จากนั้นก็หันไปมองจินเฟิง “เจ้าเป็นผู้ชาย เจ้าว่ามาว่าพวกเจ้าบริสุทธิ์หรือไม่?”
“พวกเราน่าจะบริสุทธิ์…ใช่หรือไม่นะ?”
จินเฟิงมององค์หญิงเก้าอย่างไม่แน่ใจ
“โอ๊ย!”
