“ถึงเวลานี้แล้ว ถ้าไม่ตัดขาดก็ไม่ได้ หากยังยืดเยื้อต่อไปอีกไม่รู้ว่าที่ชวนสู่จะต้องมีคนตายอีกกี่คน!”
“องค์หญิงเก้าทำเช่นนี้ ผู้มีอิทธิพลที่ถูกทำร้ายจะมีมากมายนัก ทรงรับมือกับแรงกดดันจากเมืองหลวงได้หรือ?”
“เรื่องทางเมืองหลวงค่อยว่ากันทีหลัง ช่วยเหลือผู้ประสบภัยให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคุยกันอีกที”
ถึงแม้ว่าจินเฟิงจะไม่เข้าใจเรื่องในราชสำนัก แต่ก็รู้ว่าการฆ่าผู้มีอิทธิพลมากมายในครั้งเดียว และแย่งเสบียงของพวกเขาไปมันหมายความว่าอะไร
แต่เขาไม่สนใจแล้ว
ไม่อย่างนั้นรอให้องค์หญิงเก้ากับผู้มีอิทธิพลเถียงกันจนจบ คนก็ตายหมดพอดี
สถานการณ์ตอนนี้ต้องตัดไฟแต่ต้นลม
ผู้มีอิทธิพลและลูกสมุนที่ควบคุมเสบียงอาหารทั้งหมดตกอยู่ในมือของชิ่งซินเหยา จินเฟิงเชื่อว่าองค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยาต้องสามารถเค้นเอาเสบียงออกมาได้จนหมดสิ้น
และเสบียงเหล่านี้จะถูกส่งต่อให้จินเฟิง เพื่อจัดสรรช่วยเหลือผู้ประสบภัยอย่างทั่วถึง
“ท่านอาจารย์และองค์หญิงช่าง…ช่าง…”
จูเฉินซื่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะประเมินจินเฟิงและองค์หญิงเก้าอย่างไรดี
การกระทำของทั้งสองคนนั้นกล้าหาญมาก ไม่ได้คำนึงถึงกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นทางการระหว่างผู้มีอำนาจเลย
