หลังจากเรื่องนี้ผ่านไป พวกเขาต้องถูกผู้มีอำนาจที่เกี่ยวข้องกดดันอย่างแน่นอน
“เสี่ยงขนาดนี้ ยังต้องเอาทรัพย์สินทั้งหมดมาค้ำประกันอีก ถ้าตอนนั้นประชาชนไม่คืนเสบียงให้ ไม่ต้องพูดถึงการได้กำไรหรอก แม้แต่เงินต้นก็อาจจะสูญ!”
หร่วนถงเจี๋ยก็เข้าใจแล้วและรู้สึกแทนจินเฟิงว่ามันไม่คุ้มค่า “ท่านหวังอะไรกันแน่?”
“หวังให้ใจสงบน่ะสิ” จินเฟิงพูด “เงิน ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่ถ้าคนตายไปแล้ว ต่อให้เสียใจภายหลังก็สายไป”
“ท่านอาจารย์อย่ามองแง่ดีไปเสียทุกเรื่องสิ ท่านใจดีไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะใจดีเหมือนกันหมด”
จูเฉินซื่อเตือน “สิ่งที่หยั่งเชิงได้ยากที่สุดในโลกนี้ก็คือใจคน ท่านและองค์หญิงสงสารราษฎร ยินดีให้ยืมเงินยืมเสบียง แต่ถ้าเปิดช่องให้กู้ยืมเพื่อช่วยเหลือประชาชนแล้ว คนที่มาขอยืมเสบียงจากท่านจะไม่ใช่แค่หนึ่งสองครัวเรือน แต่จะเป็นราษฎรนับพันนับหมื่นครัวเรือน
ถ้าตอนนั้นมีคนเป็นหัวโจกไม่ยอมคืน ก็จะมีคนเลียนแบบตามไปอีกมาก จะไปทวงหนี้ทีละครอบครัวไม่ได้หรอก”
“ความกังวลของเหนียงเหนียงมีเหตุผลมาก สำหรับสถานการณ์แบบนี้ข้าก็คิดเช่นกัน!”
