ะได้ครอง บัลลังก์ในภายภาคหน้า ยังเป็นหมอกหนาบังตา
สายตานางเผลอเลื่อนไปยังแผ่นหลังของชื่อ ชวีโดยไม่รู้ตัว และใน จังหวะนั้นเอง เขาหันกลับมา สายตาสองคู่สบประสาน ชื่อ ชวี่รู้ดีอยู่แล้วว่า วันนี้จะพบจ้าวเข่อหรัน เยามาเพราะนาง นับแต่ครั้งก่อนที่นางมาขอให้ช่วย
เหลือ ทั้งสองก็ไม่ได้พบกันอีกเลย แม้เขาจะแอบมองนางยามหลับ ส่งคน คอยคุ้มกันอยู่ห่าง ๆ ก็ยังคิดถึงจับใจ
พอเห็นนางตกตะลึงเมื่อพบเขา เขากลับรู้สึกว่านางช่างน่ารักยิ่งนัก เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย คล้ายถามด้วยสายตา
“คิดถึงช้าหรือไม่?”
จ้าวเข่อหรันเข้าใจความหมายอย่างไม่น่าเชื่อ นางสะบัดหน้าหนีด้วย ท่าทีดื้อรั้น ใครจะคิดถึงเจ้า! ซือถูกวี่หัวเราะในใจ นางเข้าใจเขา เพียงเท่านี้ก็ พอแล้ว ท่ามกลางสายตาผู้คน ทั้งสองกลับส่งสัญญาณถึงกันอย่างเงียบงัน มีเพียงฉันเชียงและชื่อเสียงที่เห็นภาพนั้น ทว่าต่างทําเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพียง
แอบยิ้มอยู่ในใจ
เมื่อทุกคนนั่งลง องค์รัชทายาทก็ถวายกล่องผ้าไหมแก่ฮูหยินผู้เฒ่า ฉิน ภายในคือ “ไข่มุกเรืองแสง” สองเม็ด ขนาดเท่ากําปั้นทารก เมื่อเปิด ออก แสงนุ่มละมุนก็เปล่งประกายดุจดาวในราตรี เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง โถง ของล้ําค่าจากอาณาจักรหนานอี้ เครื่องราชบรรณาการที่ฮ่องเต้มอบให้ นน ภายในคือ “เขมุกเรองแสง” สองเมด ขนาดเทากาบทําร่า เมอเปต ออก แสงนุ่มละมุนก็เปล่งประกายดุจดาวในราตรี เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง โถง ของล้ําค่าจากอาณาจักร
