วงการราชการแห่งต้าคังมืดมนเกินไป แม้แต่ชิ่งซินเหยาก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้
ข้าราชการที่จับได้ในเรือนรับรองลวี่สุ่ยเกือบทั้งหมดเป็นลูกน้องของเขา
เมืองซื่อชวนมีชิ่งซินเหยาคุมอยู่ยังเป็นเช่นนี้ ก็ลองคิดดูสิว่าเมืองจวนว่าการและตำบลห่างไกลเหล่านั้นจะเป็นอย่างไร
หัวหน้าหมู่บ้านหลายคนล้วนใช้อำนาจเหนือกฎหมาย
จินเฟิงต้องพยายามอย่างหนักกว่าจะนำเสบียงกลับมาจากเจียงหนานได้ เขาไม่อยากให้หนอนพวกนี้ได้รับผลประโยชน์ส่วนตัวไปฟรี ๆ
“การบรรเทาทุกข์เป็นเหมือนหล่มโคลน ลงไปง่ายแต่ขึ้นมายาก ท่านอาจารย์ต้องคิดให้ดีนะ!”
จูเฉินซื่อเห็นจินเฟิงยังคงต้องการบรรเทาทุกข์ นางก็แทบจะร้องไห้ด้วยความร้อนใจ
“ข้าขอบคุณเหนียงเหนียงมาก!”
จินเฟิงคารวะจูเฉินซื่อด้วยท่าทางของบัณฑิต
ไม่ว่าจูเฉินซื่อจะคิดอย่างไร แต่จินเฟิงเห็นได้ชัดว่านางกำลังคิดถึงเขาจริง ๆ
“ท่านอาจารย์ยังคงยืนยันที่จะบรรเทาทุกข์ใช่หรือไม่?”
จูเฉินซื่อยื่นมือออกมาประคองจินเฟิงและถามอย่างอ่อนแรง
“ใช่” จินเฟิงพยักหน้า จากนั้นก็ส่ายหน้า “แต่ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแจกจ่ายโจ๊กโดยตรง”
“ไม่แจกจ่ายโจ๊ก?” จูเฉินซื่องงงวย “แล้วจะบรรเทาทุกข์อย่างไร?”
