ตั้งแต่โบราณกาล ไม่ว่าจะเป็นการบรรเทาทุกข์ของทางการหรือเอกชน ส่วนใหญ่จะดำเนินการโดยการแจกโจ๊ก
“สอนให้จับปลาดีกว่าให้ปลา ข้าตั้งใจจะให้งานผู้ประสบภัยทำ” จินเฟิงกล่าว
“ท่านอาจารย์ต้องรอบคอบนะ!”
เมื่อได้ยินจินเฟิงพูดเช่นนั้น หร่วนถงเจี๋ยก็ร้อนใจ
ในชีวิตที่แล้ว จินเฟิงเคยอ่านข่าวโดยมีเนื้อความว่าในบางพื้นที่ที่ล้าหลัง ผู้คนในท้องถิ่นคุ้นเคยกับการช่วยเหลือจากผู้อื่น จนเกิดความคิดว่าไม่ทำงานก็ไม่อดตาย ไม่ทำอะไรทั้งวัน แค่รอรัฐบาลแจกอาหารช่วยเหลือ
จินเฟิงไม่ต้องการเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นที่ชวนสู่
ดังนั้นจินเฟิงจึงยืนกรานที่จะไม่ให้ทานโดยตรง แต่จะเปิดโรงงานเพื่อให้ประชาชนมีงานทำเลี้ยงตัวเองและครอบครัว
แต่ครั้งนี้พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบนั้นกว้างใหญ่เกินไป ไม่ใช่แค่หนึ่งเมืองหรือหนึ่งอำเภอ แต่เป็นทั้งภูมิภาคชวนสู่
รวมแล้วมีผู้คนมากมายเกินกว่าจะนับได้
ต่อให้เปิดโรงงานมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถเลี้ยงดูผู้คนได้มากขนาดนั้น
“ท่านอาจารย์ ผู้ดูแลร้านพูดถูก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ท่านต้องคิดให้ดี!”
จูเฉินซื่อรีบเห็นด้วยว่า “ครั้งนี้ผู้ประสบภัยมีจำนวนไม่น้อย ท่านอาจารย์จะหางานให้พวกเขาได้ที่ไหนกัน?”
