หัวหน้าหมู่หัวเราะเยาะ “ข้าบอกพวกเจ้าได้เลย พวกเจ้าตายแน่ ไม่มีใครจะมีชีวิตออกจากชวนสู่ไปได้!”
“ในเมื่อตายแน่แล้ว ข้าจะถอนฟ้องทำไม?”
พ่อค้าข้าวพูดอย่างแข็งขืน “ข้าไม่ถอนฟ้อง คนแซ่จินก็อย่าหวังจะเปิดยุ้งฉางได้!”
“ตอนนี้ยังคิดจะขู่ท่านอาจารย์จินอีกหรือ ช่างกล้า!”
หัวหน้าหมู่แค่นเสียงหัวเราะ
“หรือสิ่งที่ข้าพูดไม่ถูกต้อง หากสุดท้ายก็ต้องตาย เหตุใดข้าต้องทำให้คนแซ่จินสมหวัง”
“ความตายก็มีหลายแบบ” หัวหน้าหมู่กล่าว “พรุ่งนี้ไปถอนฟ้อง มันก็จะจบแค่ที่ตัวพวกเจ้า แต่หากพวกเจ้าดื้อรั้นไม่ยอม ไม่ใช่แค่พวกเจ้าตาย แต่ภรรยาและลูก รวมไปถึงพ่อแม่ญาติพี่น้องของพวกเจ้าทั้งเก้าชั่วโคตรก็อย่าหวังจะรอด!”
“แกกล้านะ!”
พ่อค้าข้าวตกใจจนกระโดดขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าหมู่
“ข้าเป็นแค่ทหารตัวเล็ก ๆ แน่นอนว่าไม่กล้าและไม่มีความสามารถจะล้างเผ่าพันธุ์ของพวกเจ้า”
หัวหน้าหมู่หรี่ตา “แต่เจ้าคิดว่าองค์หญิงกล้าหรือไม่? เจ้าคิดว่าท่านอาจารย์จินกล้าหรือไม่? แล้วถ้าเจ้ายังโวยวายอีก ข้าจะให้เข้าได้ลิ้มรสวิธีการในเรือนจำก่อนตาย!”
พ่อค้าข้าวถูกข่มขู่จนไม่กล้าส่งเสียงในทันที
