การได้เห็นผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนของตนเองที่นี่ ทำให้ชิ่งซินเหยาโมโหมากและตะโกนด้วยความโกรธ “แต่เดิมข้าขี้เกียจจะยุ่งกับเจ้า แต่เจ้ากลับโดดออกมาหาที่ตายเอง!
เมิ่งเทียนไห่ จับตัวมันให้ข้า แล้วเอาตัวไปพร้อมกัน!”
ผู้ดูแลได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ซีดขาวในทันที
การที่จะเป็นผู้ดูแลที่เรือนรับรองลวี่สุ่ยได้ เขาก็มีข่าวสารที่ค่อนข้างรวดเร็ว
ตั้งแต่ตอนที่พวกขุนนางเริ่มวางแผนกักตุนและขึ้นราคาข้าวเขาก็รู้แล้ว
ตามประสบการณ์ของเขา การที่ขุนนางผู้มีอำนาจมากมายร่วมมือกันเช่นนี้ ย่อมเป็นกิจการที่ได้เงินง่ายแน่นอน
ดังนั้นผู้ดูแลจึงนำเงินทั้งหมดที่มีไปขอร้องผู้คนมากมายและเข้าร่วมลงทุนด้วย
เมื่อครู่ คำพูดของชิ่งซินเหยาที่หน้าประตู ทำให้ผู้ดูแลรู้ว่าแผนการของขุนนางล้มเหลวแล้ว
แต่เขายังหวังลม ๆ แล้ง ๆ คิดว่าตนเองทำอย่างลับ ๆ และถือหุ้นเพียงเล็กน้อย ชิ่งซินเหยาคงไม่สังเกตเห็น
ตอนนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าที่แท้ชิ่งซินเหยารู้มานานแล้ว
เพียงแต่เขาถือหุ้นจริง ๆ ไม่มาก ชิ่งซินเหยาเองก็รีบจับคนอื่นจึงขี้เกียจสนใจเขาเท่านั้น
รอจับเสือเสร็จ ย่อมมีคนมากำจัดแมลงวันอยู่แล้ว
