“ข้าให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้ากลับไม่เห็นคุณค่า”
องค์หญิงเก้าถอนหายใจพลางส่ายหน้า “ในเมื่อพวกเจ้าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ข้าก็จะทำตามใจพวกเจ้า! นำตัวพวกเขาเข้ามา!”
เสียงพูดเพิ่งจะจบลง ทหารก็ควบคุมตัวผู้คนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในลาน
เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้ ใบหน้าของบรรดาผู้มีอิทธิพลก็ซีดเผือดไปตาม ๆ กัน
รวมถึงชายเคราแพะที่ดูมั่นใจก่อนหน้านี้ด้วย
คนที่ถูกนำตัวมานี้ก็คือพวกนักฆ่าที่แต่ละตระกูลเลี้ยงดูไว้
และใช้คนเหล่านี้เป็นตัวแทนในการควบคุมบังคับบัญชาโจรท้องถิ่น
แม้ระหว่างพวกนักฆ่ากับโจรท้องถิ่นจะยังมีคนอื่นคั่นกลางอยู่ แต่ในเมื่อองค์หญิงเก้าตามหาคนกลุ่มนี้เจอ นางก็ย่อมตามหาคนที่เหลือเจอด้วย
และในที่สุด ใต้เท้าโจวก็เข้าใจ
ก่อนหน้านี้ องค์หญิงเก้าไม่ได้ตั้งใจเมินเฉยพวกเขา แต่กำลังรอให้ชิ่งซินเหยาไปจับคนเหล่านี้มา
“ตอนนี้พูดได้หรือยัง?”
องค์หญิงเก้ามองกลุ่มผู้มีอิทธิพลที่เหงื่อท่วมหัวด้วยสีหน้าเย็นชา พลางเย้ยหยันว่า “ถ้าพูดตอนนี้ ข้าจะให้ศพของพวกเจ้าอยู่ครบ!”
เพิ่งจะพูดจบ ใต้เท้าโจวก็เชิดคอพูดขึ้นมาว่า “พวกข้าไม่รู้ว่าองค์หญิงต้องการให้พวกข้าพูดสิ่งใด!”
