ตามคำกล่าวของชาวบ้านแคว้นต้าคัง คนเช่นนี้ต่อให้ตายไปแล้วก็ไม่อาจเวียนว่ายตายเกิด จะต้องทนทุกข์ทรมานไม่รู้จบสิ้นในนรกสิบแปดชั้น
“พวกเจ้าน่าจะรู้ดีว่าข้ามีวิธีการอย่างไร ต่อให้พวกเจ้าตายไปแล้ว ข้าก็ยังสามารถยึดเสบียงที่พวกเจ้ากักตุนไว้มาครอบครองได้อยู่ดี!”
องค์หญิงเก้ากล่าวอีกครั้ง “ดังนั้น นี่จึงเป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเจ้า!”
น้ำเสียงขององค์หญิงเก้ายังคงนิ่งสงบ แต่ถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับเย็นยะเยือกยิ่งกว่าลมหนาว
“องค์หญิง ทรงทำเช่นนี้ไม่ได้!”
ชายเคราแพะยังคงดื้อดึงขัดขืน “พวกข้าล้วนมียศถาบรรดาศักดิ์ติดตัว เป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง บรรพบุรุษก็ล้วนทำคุณงามความดีให้แคว้นต้าคังมาก่อน พระองค์ไม่ควรสังหารพวกข้า!”
“พวกเจ้ายังมีหน้ามาอ้างตัวเองว่าเป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง ยังมีหน้ามาอ้างว่ามียศถาบรรดาศักดิ์อีกหรือ? ขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้งจะมาก่อกวนราษฎรเช่นนี้ได้อย่างไร? ตอนที่พวกเจ้าสอบบรรจุ ตำราที่พวกเจ้าอ่านนั้น สอนให้พวกเจ้ามาขูดรีดราษฎร ฉวยโอกาสจากภัยพิบัติหรือ?”
