ไฟโทสะขององค์หญิงเก้าถูกจุดโดยชายเคราแพะ นางตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว “บรรพบุรุษของพวกเจ้าเคยทำคุณงามความดีให้แคว้นต้าคัง แคว้นต้าคังเคยเอาเปรียบพวกเจ้าหรือ? ให้พวกเจ้ามีชีวิตสุขสบายหลายชั่วอายุคน แต่พวกเจ้าเล่า? นี่คือวิธีที่พวกเจ้าตอบแทนแคว้นต้าคัง ตอบแทนราชวงศ์หรือ?
การกระทำที่ทำลายคุณธรรม ขัดต่อสวรรค์ ยั่วยุให้ผู้คนโกรธแค้นเช่นนี้ ราษฎรจะต้องโทษว่าเป็นความผิดของราชสำนัก เป็นความผิดของราชวงศ์ข้า! พวกเจ้าคู่ควรกับความไว้วางใจที่ฝ่าบาททรงมีต่อพวกเจ้าหรือ?”
“ถึงอย่างนั้นก็ควรเป็นฝ่าบาทลงโทษพวกข้าด้วยพระองค์เอง ไม่ใช่เรื่องที่องค์หญิงจะมาข้องเกี่ยว!”
ชายเคราแพะยังคงเถียงแก้ตัว
“ภัยพิบัติที่ชวนสู่ร้ายแรงเร่งด่วน เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ข้าจำต้องใช้อำนาจตัดสินใจเองก่อนแล้วค่อยกราบทูลภายหลัง ข้าจะอธิบายกับฝ่าบาทเองในภายหลัง!”
องค์หญิงเก้ากล่าว “สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำตอนนี้คือรีบตัดสินใจ จะถูกแขวนคอนอกเมือง หรือจะยอมส่งมอบเสบียง!”
“ข้าจะไม่ยอมส่งมอบเสบียงหรอก หากมีปัญญาก็ฆ่าข้าซะ!”
ชายเคราแพะยังคงพนันอยู่ และยังเชื่อว่าองค์หญิงเก้าไม่กล้าฆ่าเขา
น่าเสียดายที่เขาพนันผิด
