“จินเฟิง เจ้าไม่รู้จักกฎเกณฑ์หรือ? ผู้คุ้มกันภัยห้ามนำดาบเข้าเมือง ไม่รู้หรืออย่างไร? พวกเจ้า ไปเก็บดาบของพวกเขามา แล้วค้นตัวให้ดี ๆ อีกรอบ!”
“รับทราบ!”
นายกองทหารท้องถิ่นได้ยินดังนั้นจึงรีบนำคนเข้าไปทันที
จินเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ในใจของเขาอยากจะสั่งหารคนตรงหน้าให้สิ้น
หากทหารท้องถิ่นกล้าแตะต้องดาบของเขาจริง ๆ เขาจะต้องชักดาบฆ่าคนเป็นแน่!
น่าเสียดายที่องค์หญิงเก้าไม่ให้โอกาสจินเฟิงชักดาบ นางก็เอ่ยเสียงเย็น “หยาบคาย! ท่านอาจารย์จินเป็นหัวหน้าองครักษ์ของข้า พวกเขาเหล่านี้ล้วนเป็นองครักษ์ส่วนตัวของข้า!”
พูดจบก็มองไปที่ต้าหลิว “ผู้ใดบังอาจปลดดาบพวกเจ้าออก ก็เท่ากับหมายมั่นปองร้ายต่อข้า ฆ่าได้โดยไม่ต้องไต่สวน!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ต้าหลิวเลียริมฝีปาก ยั่วเย้าพลางโบกนิ้วไปทางนายกองทหารท้องถิ่น “เข้ามาสิ!”
ผู้คุ้มกันภัยคนอื่น ๆ ต่างก็จับด้ามดาบเตรียมพร้อมต่อสู้!
แม้ผู้คุ้มกันภัยจะมีจำนวนไม่มาก แต่กลับมีพลังเหนือกว่าทหารท้องถิ่นอย่างสิ้นเชิง
นายกองทหารท้องถิ่นตกใจจนไม่กล้าเข้าไปใกล้ และหันหลังกลับไปมองที่ขันที
ขันทีเพิ่งนึกได้ว่าจินเฟิงยังมีตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์ขององค์หญิงเก้าอีกด้วย
