“เจ้า…เจ้ากล้าดียังไงถึงแย่งป้ายทองพระราชทาน แล้วยังกล้าตบจ๋าเจีย!”
ขันทีจ้องมององค์หญิงเก้า “เจ้ารอดูเถิด ข้ากลับไปเมืองหลวงเมื่อใด จะต้องไปขอความเป็นธรรมต่อหน้าฝ่าบาทให้ได้!”
“หัวหน้าฉิน ข้าไม่อยากได้ยินเสียงของมันอีกแล้ว!”
องค์หญิงเก้ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ปิดปากเสียเจ้าเสียเถิด!”
ฉินหมิงเตะเข้าที่ปากขันที
เขาสวมรองเท้าใส่ออกรบพิเศษของซีเหอวาน ที่พื้นรองเท้ามีแผ่นเหล็ก เตะเพียงครั้งเดียวฟันหน้าของขันที ก็หลุดออกไปอีกหลายซี่
จมูกก็ยุบลงทันที เห็นได้ชัดว่ากระดูกจมูกหัก
ขันทีโกรธจัด และตะโกนใส่นายกองทหารท้องถิ่นว่า “พวกเจ้ายังยืนงงอยู่ทำไม จัดการเลยสิ จับตัวคนบ้านี่ที่กล้าทำร้ายจ๋าเจียผู้เป็นตัวแทนราชสำนักมาลงโทษให้ได้!”
“ผู้ใดกล้าก็เข้ามา!”
ต้าหลิวชักธนูออกมาทันที และเล็งไปที่นายกองทหารท้องถิ่น “หากเจ้าขยับแม้แต่นิด ข้าจะส่งเจ้าไปเยี่ยมบรรพบุรุษเดี๋ยวนี้!”
นายกองทหารท้องถิ่นตกใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อน
ทั้งเมืองซื่อชวนรู้กันดีว่าผู้คุ้มกันภัยของสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนล้วนเป็นนักฆ่าตัวยง โดยเฉพาะต้าหลิว ผู้นำองครักษ์ของจินเฟิง ยิ่งเป็นมือสังหารชั้นยอด
