เมื่อนางไปที่ด้านข้างของจินเฟิง เขาก็ปลดดาบทมิฬจากหลังม้าศึกให้ทันที
“องค์หญิงคิดจะทำสิ่งใด?”
ขันทีถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ พลางชูป้ายทองขึ้นอีกครั้ง
องค์หญิงเก้าขยับข้อมือก่อนจะหมุนฝักดาบและใช้แรงทั้งหมดฟาดใส่หน้าขันทีอย่างแรง!
!!!
ฟันหลุดออกจากปากของขันทีสองซี่ และตัวเขาก็อยู่ในอาการงุนงงหลังถูกฟาด
ก่อนที่เขาจะล้มก้นกระแทกพื้นและป้ายทองในมือก็หล่นไปข้างหนึ่ง
องค์หญิงเก้าเดินไปเก็บป้ายทอง แล้วเก็บใส่กระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ “เอาล่ะ ตอนนี้จับได้แล้ว!”
จินเฟิง ฉินหมิง ชิ่นเอ๋อร์ ……
ทุกคนต่างมีสีหน้าไม่อยากเชื่อสายตา เช่นเดียวกับขันทีที่ถูกตบ
พวกเขาไม่คิดเลยว่าองค์หญิงเก้าจะลงมือแย่งป้ายทองด้วยตนเอง และยิ่งไม่คิดว่านางจะลงมือตบคนด้วยตัวเอง!
ที่จริงแล้ว องค์หญิงเก้าก็ไม่มีทางเลือก
เพราะมีป้ายทองพระราชทานจากฮ่องเต้ นอกจากนางแล้ว ผู้ที่อยู่ ณ ที่นี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องขันที
มิเช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการทำร้ายฮ่องเต้ พูดให้ร้ายแรงหน่อยก็คือการกบฏ
ถึงแม้องค์หญิงเก้าจะเป็นผู้ลงมือ แต่เรื่องนี้ภายหลังก็ยากที่จะอธิบายกับฮ่องเต้
