องค์หญิงเก้าส่งจดหมายให้จินเฟิงทันที ในดวงตาของนางฉายแววเหี้ยมโหดวาบผ่าน “พวกเขาคงคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือฆ่าพวกเขาสินะ!”
ก่อนหน้านี้ จินเฟิงเป็นฝ่ายยืนกรานจะสังหารพวกขุนนางหรือผู้มีอิทธิพล แต่ตอนนี้องค์หญิงเก้าก็คิดจะลงมือสังหารเช่นกัน
ข้าวในชวนสู่แต่เดิมก็มีไม่พอกินอยู่แล้ว วันนี้พวกเขายังพากันกดปริมาณส่งออกในแต่ละพื้นที่ลงครึ่งหนึ่งพร้อมกัน ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่ประชาชนโดยตรง ราคาข้าวจึงพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
ก่อนหน้านี้ราคาก็สูงกว่าช่วงเดียวกันของปีที่แล้วถึงสองสามเท่าแล้ว แต่ในช่วงบ่ายวันนั้น ช่วงเวลาสั้น ๆ กลับพุ่งขึ้นไปอีกสามเท่า
แม้จะมีเงินก็ไม่สามารถรับรองว่าจะซื้อหาได้
“พวกคนชั่วได้ลงมือไปแล้ว พรุ่งนี้พวกเราก็ออกเดินทางได้แล้วใช่หรือไม่?”
จินเฟิงถามด้วยสีหน้าเย็นชา
“ได้เลย!” องค์หญิงเก้าพยักหน้า “ท่านอาจารย์โปรดแจ้งผู้คุ้มกันภัยว่า พรุ่งนี้เช้าให้ออกเดินทาง ไม่ต้องพาคนไปมากนัก แต่ให้เร่งความเร็วสูงสุดไปยังซื่อชวนโดยเร็วที่สุด!”
พวกผู้มีอิทธิพลลงมือเร็วและโหดเหี้ยมกว่าที่องค์หญิงเก้าคาดการณ์ไว้มาก
ตอนนี้ไม่ต้องให้จินเฟิงเร่งรัด องค์หญิงเก้าก็อดใจรอไม่ไหวแล้ว
