“จับได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ ใต้เท้าชิ่งได้ส่งคนไปจับตาดูอยู่ พร้อมจะจับกุมได้ทุกเมื่อ!”
“ดีมาก!”
เมื่อได้ยินดังนั้น องค์หญิงเก้าก็คลายความตึงเครียดบนใบหน้าลง “แม่ทัพเมิ่ง กลับเมืองกันเถิด ถึงเวลาที่จะไปพบพวกเขาแล้ว!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
เมิ่งเทียนไห่ตอบรับแล้วหันหลังจากไป
พวกผู้มีอำนาจได้ส่งคนมาจับตามองซีเหอวาน หลังจากที่จินเฟิงและองค์หญิงเก้าออกไปได้ไม่นาน พวกเขาก็ได้รับข่าว
เมื่อจินเฟิงและคณะมาถึงประตูเมืองทางเหนือ หัวหน้าขันทีก็รออยู่บนกำแพงเมืองแล้ว
“ปล่อยตะกร้าลงมา ข้าจะขึ้นไป!”
เมิ่งเทียนไห่ตะโกนอยู่ใต้กำแพงเมือง
ทหารที่รับผิดชอบประตูเมืองทางเหนือของถูกหัวหน้าขันทีเปลี่ยนเป็นทหารท้องถิ่นที่เชื่อฟังคำสั่งของเขามากกว่าแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเมิ่งเทียนไห่ ทหารท้องถิ่นนายนั้นก็รีบหันไปมองขันทีทันที
ขันทีก็ไม่ได้ทำให้เมิ่งเทียนไห่ลำบากใจในเรื่องเล็กน้อยนี้ จึงส่งสัญญาณให้ทหารนายนั้นปล่อยตะกร้าลงไป
“จ๋าเจียเดาว่าแม่ทัพเมิ่งคงตามไล่ล่าทหารม้าเกาเหยวียนไม่ทันใช่หรือไม่?”
ขันทีมองเมิ่งเทียนไห่ด้วยสีหน้าเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“เป็นขันทีแล้วยังพูดจาริบงออีก ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีลูกหลานสืบสกุล!”
