เมิ่งเทียนไห่บ่นพึมพำ แล้วเดินไปทางด้านข้างสองสามก้าว
“อวดดีนักนะเมิ่งเทียนไห่ กล้าดูหมิ่นใต้เท้าโจวมู่ ถือว่าสมควรตาย!”
นายกองทหารท้องถิ่นเป็นคนที่เพิ่งได้รับการเลื่อนขั้นจากขันที จึงภักดีอย่างที่สุด เขาตะโกนด้วยความโกรธว่า “ใต้เท้าโจวมู่โปรดอนุญาตให้ผู้ใต้บังคับบัญชาฆ่าเขาผู้นี้เถิด!”
“ตอนนี้องค์หญิงกำลังทอดเนตรอยู่ที่ใต้กำแพงเมือง จ๋าเจียไม่กล้าฆ่าแม่ทัพเมิ่งหรอก!”
แววตาอำมหิตวูบขึ้นในดวงตาของขันที แต่ก็ถูกข่มกลับลงไปอย่างรวดเร็ว
เขาชี้ไปที่หนังสือเปิดเมืองบนโต๊ะข้างๆ “แม่ทัพเมิ่ง เจ้าอย่าได้อวดเก่งไปเลย รีบเปิดประตูเมืองให้องค์หญิงและท่านอาจารย์จินเข้าเมืองเร็ว ๆ เถิด”
เมิ่งเทียนไห่แค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะหยิบตราอาญาสิทธิ์ออกมาจากใต้แขนเสื้อและประทับลงบนหนังสือเปิดเมือง
ขันทีส่งสัญญาณให้นายกองถือหนังสือลงไปเปิดประตูเมือง
เมิ่งเทียนไห่มองไปรอบ ๆ ก็พบว่าคนของตนถูกเรียกตัวออกไปหมด จึงหยิบหน้าไม้ที่พกติดเอวขึ้นมาและยกมือยิงธนูหัวนกหวีดขึ้นฟ้า
“เจ้าทำอะไรน่ะ?” ขันทีขมวดคิ้วถาม
