“เพิ่งปรากฏตัวเมื่อเช้านี้ ซ่อนตัวอยู่ในป่าห่างจากประตูเมืองทางเหนือประมาณหนึ่งลี้ เมื่อถูกกองทัพเวยเซิ่งที่ออกลาดตระเวนพบเข้า ก็รีบหนีไปทันที กองทัพเวยเซิ่งส่งทหารม้าสองกองไปไล่ตาม หลังจากนั้นเมิ่งเทียนไห่ก็สั่งปิดประตูเมือง”
ผู้ดูแลตระกูลสวีตอบ “แม้ข้าจะไม่ได้เห็นกับตา แต่ตอนนั้นทหารยามบนกำแพงเมืองทางเหนือต่างก็เห็น ข้าได้ส่งคนไปสืบดูเป็นพิเศษ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นความจริง”
“ข้าก็ส่งคนไปสืบถามมาเช่นกัน ได้ความว่าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ”
ผู้ดูแลอีกสองสามคนก็เอ่ยปากขึ้นมา
“ใต้เท้าโจว ทหารม้าที่พบเห็นเมื่อเช้านี้ต้องเป็นหน่วยลาดตระเวนที่ก่าต๋าส่งมาสืบข่าวแน่ ๆ กองทัพใหญ่จากเกาเหยวียนอาจจะตามมาถึงในไม่ช้า พวกเราควรจะถอยทัพ!”
ชายอ้วนสวีกล่าวว่า “ไม่อย่างนั้นรอให้กองทัพใหญ่จากเกาเหยวียนมาล้อมเมือง ต่อให้พวกเราอยากหนีก็หนีไม่พ้นหรอก!”
ผู้มีอิทธิพลคนอื่น ๆ รีบพยักหน้าเห็นด้วย
ชนเผ่าที่เกาเหยวียนนั้นดุร้ายและชำนาญศึก การลงมือก็โหดเหี้ยม
หากซื่อชวนถูกโจมตีแตก ต่อให้ก่าต๋าไม่ฆ่าล้างเมือง ก็คงจะสังหารผู้มีอิทธิพลอย่างพวกเขาเพื่อระบายความแค้น
หัวหน้าขันทีก็ขมวดคิ้วแน่น
