ในตอนนี้เขารับหน้าที่รักษาการโจวมู่แห่งซื่อชวนอยู่ ก่อนหน้านี้จินเฟิง องค์หญิงเก้า และชิ่งซินเหยาต่างก็รบชนะศึก หากฝ่ายเขาแพ้ไป ก็ไม่มีทางชี้แจงได้เลย
เพียงแต่หัวหน้าขันทีเคยชินกับการรักษาสีหน้าให้นิ่งสงบในวังมานาน ถึงแม้ในใจจะยุ่งเหยิง แต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนเหล่าผู้มีอำนาจ
จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่ผู้มีอำนาจทุกคนจะตื่นตระหนก เพราะใบหน้าของชายเคราแพะยังคงสงบนิ่ง
เขาลูบเคราครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหันไปทางขันที “กงกง โปรดส่งคนไปตามชิ่งซินเหยาและเมิ่งเทียนไห่หน่อยเถิด!”
“ใช่ ไปตามชิ่งซินเหยากับเมิ่งเทียนไห่!”
บรรดาผู้มีอิทธิพลราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย “พวกเขาเคยต่อต้านทหารม้าจากเกาเหยวียนมาแล้ว ในเมื่อองค์หญิงเก้าและจินเฟิงไม่อยู่ ก็ต้องให้พวกเขาขึ้นแนวหน้าไปก่อน!”
หัวหน้าขันทีมองชายเคราแพะอย่างลึกซึ้ง รู้สึกว่าเจตนาที่เขาไปตามชิ่งซินเหยาและเมิ่งเทียนไห่นั้นอาจจะไม่เหมือนกับที่พวกผู้มีอิทธิพลคนอื่นคิด
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่ส่งสัญญาณให้องครักษ์ไปตามตัวพวกเขามา
ส่วนคนอื่นก็ไม่ได้เข้าไปในห้อง เพียงแต่รออยู่ที่หน้าประตู
