“คงจะเป็นกองทัพเวยเซิ่งปลอมตัวมา ใครจะไปรู้ล่ะ” ชายเคราแพะตอบ “แต่มันไม่สำคัญแล้ว”
“ตบตาพวกเราหรือ?” ชายอ้วนสวีตกใจ “การปิดประตูเมืองไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ชิ่งซินเหยาและเมิ่งเทียนไห่แสดงบทบาทนี้เพื่อสิ่งใดกัน?”
“อาจจะเพื่อถ่วงเวลาให้องค์หญิงเก้าก็ได้”
ชายเคราแพะกล่าวว่า “องค์หญิงเก้าคงยังไม่ได้รับพระราชโองการ จึงต้องใช้กลยุทธ์นี้ให้กองทัพเวยเซิ่งปิดประตูเมือง เพราะตั้งใจตัดการติดต่อระหว่างพวกเรากับภายนอก”
“เป็นไปไม่ได้” ชายอ้วนสวีกล่าวว่า “ถึงปิดประตูเมือง แต่พวกเรายังมีนกพิราบส่งสารอยู่นะ”
“เจ้ามีนกพิราบนอกเมืองหรือ?” ชายเคราแพะเหล่ตามองถาม “ถึงจะมี แล้วมีกี่ตัวเชียว?”
การใช้นกพิราบส่งสารก็สะดวกดี แต่ข้อมูลที่ส่งได้ในแต่ละครั้งมีจำกัด อีกทั้งจำนวนนกพิราบที่พวกเขาเลี้ยงไว้ก็ไม่มาก ข้อดีที่สุดคือใช้ส่งข้อความในระยะไกล
ระหว่างในเมืองกับนอกเมืองใกล้ขนาดนี้ กว่าจะมัดกระดาษที่ขานกพิราบ ขี่ม้าส่งจดหมายออกไปน่าจะเร็วกว่า
ดังนั้นบรรดาผู้มีอิทธิพลแทบไม่มีใครมีนกพิราบนอกเมืองเลย
“ถ้าเช่นนั้น กงกงสั่งให้เปิดประตูเมืองก็พอสิ?” ชายอ้วนสวีกล่าว
