กลับบ้านเลยหรือ?” ต้าจ้วงตาเบิกกว้าง “ท่านอาจารย์จะยุบสำนักคุ้มภัยหรือ?”
“พูดจบเขาก็หันหน้าไปมององค์หญิงเก้าด้วยสายตาโกรธเคือง”
“เคยมีคนกล่าวไว้ว่าสตรีงามนำภัยมา ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ!”
“ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์ยังยืนกรานว่าจะพาพวกข้าไปสังหารเสี้ยนลิ่ง สุดท้ายกลับไปมุดพุ่มไม้เล็ก ๆ กับองค์หญิงเก้า แล้วก็ให้เหล่าผู้คุ้มกันภัยกลับบ้าน ต้องเป็นเพราะถูกองค์หญิงเก้ายุยงแน่ ๆ!”
“จ้องอะไรอยู่?”
จินเฟิงไม่สบอารมณ์พร้อมเตะต้าจ้วงทีหนึ่ง “สหายที่ขึ้นเหนือล่องใต้ตามข้าไปตงไห่ เมื่อกลับมาก็ต้องกลับไปรวมตัวกับครอบครัวโดยไว!”
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง!”
ต้าจ้วงได้ยินดังนั้นก็วางใจ “ข้าจะไปบอกสหายเดี๋ยวนี้ล่ะ”
“อย่าลืมบอกพวกเขาว่าพรุ่งนี้ก่อนเวลาเช้าต้องกลับมาที่ค่ายให้ได้!” จินเฟิงเตือนอีกครั้ง
“เข้าใจแล้ว!” ต้าจ้วงตอบรับและหมุนตัวหมายจะวิ่งไป แต่ก็ถูกองค์หญิงเก้าเรียกไว้
“บอกพวกเขาด้วยว่าเรื่องวันนี้ห้ามผู้ใดแพร่งพราย ไม่เช่นนั้นอย่าโทษว่าข้าไร้เยื่อใย!”
“หากผู้ใดพูดมาก ไม่ต้องให้องค์หญิงลงมือหรอก ข้าต้าจ้วงจะตัดลิ้นมันเองก่อน!”
ถึงแม้ต้าจ้วงจะซื่อ แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่และเข้าใจความหมายขององค์หญิงเก้าทันที
ถึงแม้จินเฟิงจะยังไม่ได้ลงมือ แต่การคิดกบฏก็เป็นความผิดถึงตายเช่นกัน
หากมีใครแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ผลที่ตามมาก็ยังคงร้ายแรงมาก
เหล่าผู้คุ้มกันภัยที่ติดตามจินเฟิงไปทั่วทุกสารทิศล้วนผ่าน
