“ขุนนางเหล่านี้ไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง วันทั้งวันคิดแต่จะรีดไถประชาชนอย่างไร เช่นนี้สมควรตายไปนานแล้ว!”
ต้าจ้วงตะโกนตาม “ท่านอาจารย์ สหายของเราไม่มีคนขี้ขลาด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ท่านจะฆ่าเสี้ยนลิ่ง แม้แต่ท่านจะฆ่าจวิ้นโส่ว เหล่าสหายก็จะไปกับท่าน!”
“พวกเจ้าสองคนอยากตามก็ตามไปเอง อย่าไปยุให้คนอื่นตอบตกลง!”
จินเฟิงตะโกน “นี่เป็นทางที่ไม่มีวันกลับ เมื่อก้าวออกไปแล้วก็ไม่มีทางหันหลังกลับอีก สหายของเราต่างมีครอบครัว มีบุคคลในตระกูลเดียวกัน จะเลือกอย่างไรล้วนแต่เป็นอิสระของพวกเขา”
“ที่นี่ล้วนแต่เป็นสหายจากสำนักคุ้มภัยที่ผ่านการเป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันทั้งสิ้น!”
“หากเลือกที่จะติดตามข้าต่อไป พวกเจ้าก็จะได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันต่อไป”
“หากเลือกที่จะจากไป ก็อย่ามาพูดจาเสียดสีอะไรกัน ในเมื่อเคยเป็นพี่น้องกันมา ก็จงแยกย้ายกันไปด้วยดีเถิด!”
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นของจินเฟิง โหวจื่อและต้าจ้วงก็ได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ
“ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าคิดทบทวนหนึ่งก้านธูป!”
