“ท่านยายเจ้าคะ หลานยังมีของขวัญอีกชิ้นจะมอบให้ท่านยายเจ้า
จ้าวเข่อหรันเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนละมุน
“ยังมีอีกหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน เลิกคิ้วอย่างสนใจ
“ดีสิ เช่นนั้นยายอยากรู้ยิ่งนัก ว่าของอีกชิ้นคือสิ่งใด
แม้งานปักสองหน้าที่จ้าวเข่อหรันนํามาจะประณีตงดงาม แต่เมื่อ
เทียบกับหยกอวี้ ของฉินอี้เหมี่ยว และพระโพธิสัตว์หยกขาวของจ้าวเข่อเห รีนแล้ว ความตื่นตะลึงที่ก่อขึ้นในใจผู้คนย่อมน้อยกว่า ทุกคนจึงเพียงสงสัย หากมิได้คาดหวังมากนัก จ้าวเข่อหรันยิ้มบาง รับกล่องผ้าไหมอีกใบจากชื่อเชี ยง แล้วส่งต่อให้ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน เมื่อเปิดออก…กลับเป็นเพียงม้วนภาพ
วาต
“อ้อ แค่ภาพวาดเองหรือ?”
เสียงกระชับสั่งขั้นประปราย
“คงเป็นภาพอวยพรวันเกิดกระมัง”
“ดูแล้วก็ไม่ล้ําค่าเท่าของน้องสาวนาง”
สายตาของฉินเชียงเหอมองบุตรสาวคนโตด้วยความผิดหวัง ก่อน
หน้านี้นางชื่นชมเยอเหรินนัก แต่เข่อหวั่นกลับดูไม่โดดเด่นแม้แต่น้อย ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าหลิน ว่าที่แม่สามีของจ้าวเข่อเหริน ก็อตโล่งใจไม่ได้ที่บุตร สะใภ้ในอนาคตมิใช่จ้าวเข่อหรัน
ทว่าจ้าวเย่อเหรินกลับรู้สึกใจหวิวประหลาด ตั้งแต่เห็นพี่สาวหยิบ ภาพออกมา นางก็เหมือนสัมผัสลมเย็นวาบ ความอึดอัดที่อธิบายไม่ได้ก่อตัว ขึ้นเงียบ ๆ ฮูหยินผู้เฒ่าฉัน มิได้สนใจเสียงวิจารณ์ นางรับภาพมา คลี่ออก ช้า ๆ ยิ่งภาพเผยออก สีหน้าของนางก็ยิ่งเปลี่ยน จากยิ้มละไม กลายเป็น อาลัยลึกซึ้ง นํ้าตาคลอเต็มดวงตา
ཅི།
“ท
