่านพี่…ท่านพี่…”
นางพิมพ์าเรียกสวามีผู้ล่วงลับ เสียงแผ่วราวสายลม ผู้คนในห้องโถง ต่างมึนงง มีรู้ว่าเหตุใดภาพหนึ่งจึงทําให้นางสะเทือนใจถึงเพียงนี้ ผ่านไปครู ใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน จึงสงบลง เช็ดน้ําตาแล้วกล่าวกับจ้าวเข่อหรัน
“ของขวัญชิ้นนี้…ดีที่สุดในวันนี้จริง ๆ”
คําว่า “ดีที่สุด” ทําให้หัวใจผู้คนคันยุบยิบ อยากรู้ยิ่งนักว่าเป็นภาพใด กัน ฉันเชียงเหอทนไม่ไหว เอ่ยถามตรง ๆ
“ท่านแม่ ภาพนั้นคือภาพอะไรหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ยิ้มอ่อนโยน
“มิใช่ของล้ําค่าอะไร เพียงภาพหนึ่งซึ่งอดีตกั่วกงเก็บสะสมไว้เท่านั้น”
เพียงเท่านี้ทุกคนก็เข้าใจ เพราะนางกับสามีผู้ล่วงลับครองรักแนบ แน่นดังหงส์คู่ตลอดชีวิต มีรับอนุ ไม่มีแม้แต่สาวใช้ประจําห้อง จึงเป็นรัก เดียวใจเดียวที่ผู้คนร่ําลือ การได้เห็นภาพสะสมของสามีในวันเกิด ย่อม สะเทือนใจยิ่ง สายตาที่มองจ้าวเข่อหรันเปลี่ยนไปทันที นางมิได้ชนะด้วยมูล ค่า หากชนะด้วยความเข้าใจหัวใจ
จ้าวเข่อหรันยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มบางประดับริมฝีปาก มีประจบ มีห่าง เห็น งดงามดั่งดอกบัวพ้นโคลนตม ผู้คนเริ่มตั้งคําถามกับข่าวลือที่เคยว่า นางอ่อนแอ ไร้ความสามารถ วันนี้เห็นชัด นางสง่างาม สุขุม และลุ่มลึกเกิน
คําครหา
ฮูหยินหลิน เองก็สนใจภาพนั้น นางรักโบราณวัตถุยิ่งนัก โดยเฉพาะ ภาพสะสมของอดีตกั้วกง ครั้งก่อนในวันเกิดของนาง จ้าวเย่อเหรินก็เคย มอบภาพ “ชุนเกอเหยียบหิมะ” ให้ บอกว่าเป็นมรดกจากท่านตา เมื่อนึ
