กถึง ตรงนี้ ความไม่พอใจก็วาบขึ้น ตอนจ้าวเข่อหรันยังหมั้นกับบุตรชายนาง ไม่ เคยมอบภาพใดให้นางเลย แต่เย่อเหรินยังมิได้หมั้นก็ใจกว้างนัก
“ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ขอพวกเราชมภาพได้หรือไม่?”
นางเอ่ย ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน พยักหน้า ก่อนให้สาวใช้นําภาพไปให้ทุกคน ชม ดวงตาจ้าวเข่อหรันวาบวาวราวชมละครสนุก เย่อเหรินเอ๋ย….ของขวัญชิ้น นี้ พี่ตั้งใจตอบแทนน้องที่ผลักพี่ตกสระบัว
ภาพถูกคลี่เต็มฝัน ทิวทัศน์ปลายเหมันต์ต้นวสันต์ ผู้คนเหยียบหิมะ ละลายเที่ยวชมชนบท เสียงอุทานดังขึ้นทันที
“นี่มัน ชุนเกอเหยียบหิมะ’ ของอู๋โจวจื่อ!”
ใช่ คือภาพเดียวกับ จ้าวเย่อเหรินเคยเช็ดหน้าอวดว่าได้มาจากพี่ สาว สีหน้าจ้าวเข่อเหริน อเผือด หัวใจร่วงวูบ
ฮูหยินหลิน หน้าชา ก่อนกล่าวเสียงแข็ง
“ภาพนี้…เป็นของปลอม”
คําเดียวเหมือนหินตกกลางสระ น้ํากระเพื่อมทั้งห้องโถง ฮูหยินผู้
เฒ่าฉิน หน้าบึ้งทันที
“ท่านพูดอะไร! ภาพนี้สามีข้ามอบให้หลานสาวข้า แล้วหลานมอบให้
ข้า จะปลอมได้อย่างไร?”
ฮูหยินหลิน ยืนกรานหนักแน่น
“เพราะของจริงอยู่กับข้าต่างหาก เย่อเหรินมอบให้ข้าในวันเกิด”
บรรยากาศอึมคริมดุจพายุใกล้เข้า จ้าวเข่อเหรินใจสั่นรัว อยากห้าม
แต่สายไปแล้ว จ้าวเข่อหรันก้าวออกมา ค้อมกายอย่างงดงาม
“ท่านป้าหลิน เรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงของข้า โปรดอย่าปรักปรําา”
“ข้าไม่ได้ปรักปรําา ของจริงอยู่กับข้าต่างหาก!”
นางกล่าวอย่างมั่นใจ เพราะเคยเชิญผู้คนมาชมแล้วหลายครั้ง
จ้าว
