โหวจื่อเข้ามาถามใกล้ ๆ
จินเฟิงเหลือบมองโหวจื่อแต่ไม่ตอบ
“ปกติเจ้าก็ชอบมีความคิดประหลาด ตอนนี้เหตุใดจึงได้โง่เขลาไปเสียแล้ว เกวียนบรรทุกเน่าๆ เหล่านั้น พวกข้าไม่ขนไปหรอก ให้คนขนไปทิ้งตรงโน้น ชาวบ้านคนใดอยากเก็บก็เก็บไปเถิด!”
ถังเสียวเป่ยเห็นว่าจินเฟิงอารมณ์ไม่ดี จึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ยังต้องมาถามสามีที่รักด้วยหรือ?”
“เข้าใจแล้ว!”
ในที่สุด โหวจื่อในก็เห็นสีหน้าไม่ดีของจินเฟิงและรีบหลบไป
“ไปกันเถิด!”
จินเฟิงมองไปที่พวกลูกสมุนที่นอนครวญครางเต็มพื้น รวมถึงแผงลอยที่ถูกทุบจนยับเยินเป็นกอง แล้วกลับรู้สึกหมดอารมณ์ไปเสียดื้อ ๆ
ด้วยฐานะของเขา การไปรังแกพวกสุนัขรับใช้พวกนี้ไม่ได้ทำให้รู้สึกภาคภูมิใจอะไรเลย กลับยิ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก
เพราะเขารู้ว่า ตอนนี้ในชวนสู่มีพวกสุนัขรับใช้แบบนี้อยู่ทุกหนทุกแห่ง และก็มีพวกฉวยโอกาสปล้นสะดมอยู่ทุกหนทุกแห่งเช่นกัน!
เขาไม่มีทางไปทุบทีละที่ตีทีละคนได้หรอก
วิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดก็คือจัดการกับพวกเจ้าขุนมูลนายให้ได้
เมื่อจัดการกับพวกเจ้าสิทธิ์เจ้าเสียงได้แล้ว นั่นจึงจะเป็นการถอนรากถอนโคนอย่างแท้จริง แก้ปัญหาได้จากรากฐาน
