เสี่ยวอวี้สังเกตเห็นว่ากวานเสี่ยวโหรวตัวสั่นเล็กน้อย คิดว่านางหนาว จึงไม่รอให้กวานเสี่ยวโหรวตอบ แต่กลับเกี่ยวแขนนางเข้าไปในห้องทันที
“เสี่ยวอวี้ เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าคนที่จับมาได้ สุดท้ายแล้วเป็นนายท่านหลิวที่โจรท้องถิ่นพูดถึงหรือไม่?”
กวานเสี่ยวโหรวยังไม่ยอมแพ้ เดินไปพลางนางก็ถามไปพลาง “เป็นเขาที่วางแผนทุกอย่าง และอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่?”
จนถึงตอนนี้ นางยังรู้สึกไม่สบายใจ จำเป็นต้องได้รับคำตอบที่ชัดเจนเสียก่อน
“ก็เป็นเขานั่นแหละ” เสี่ยวอวี้ตอบ “แต่เขาไม่ได้มีสกุลหลิว แต่มีสกุลเฉิน ที่ซื่อชวนทุกคนเรียกเขาว่า เฉินซือเหยียหรือ เสี่ยวเฉินซือเหยีย”
“มาจากซื่อชวนหรือ?”
“ถือว่ามาจากซื่อชวน แต่เขาเป็นกุนซือของนายน้อยคนหนึ่งในเมืองหลวง”
“นายน้อยจากเมืองหลวง?” กวานเสี่ยวโหรวยิ่งงุนงงมากขึ้น “เหตุใดจึงเกี่ยวข้องกับนายน้อยในเมืองหลวงด้วย?”
“เรื่องมันยาว”
เสี่ยวอวี้ไม่รู้ว่าจะเล่าให้กวานเสี่ยวโหรวจากตรงไหนดี
“แล้วพวกเจ้าจับตัวเขาได้อย่างไร?”
“พี่สะใภ้ฟัง ข้าจะเล่าให้ฟังตั้งแต่ต้นนะ…”
พูดถึงตรงนี้ เสี่ยวอวี้ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ
