เมื่อรู้ว่ามีทหารม้าและกลุ่มชุดเกราะดำปรากฏตัวที่หยางเจวี้ยนหลิ่ง เฉินซือเหยียก็รู้ว่าเรื่องนี้พังลงแล้วจึงรีบพาผู้ติดตามหนีไปทันที
แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้จักทาง ผู้ติดตามที่ไปสำรวจเส้นทางข้างหน้าดันพลาดตกหลุมหมูป่าที่นายพรานขุดไว้ จนขาหักในตอนนั้น
เฉินซือเหยียปฏิเสธที่จะพาผู้ติดตามที่ขาหักไปด้วยเพราะเกรงว่าจะยุ่งยาก จึงทิ้งเขาเอาไว้ข้างหลังแล้ววิ่งหนีไปคนเดียว
แต่เขาเป็นเพียงบัณฑิตผู้อ่อนแอ แม้จะวิ่งหนีทั้งคืนก็ยังไม่สามารถออกจากภูเขาได้ สุดท้ายก็ถูกชาวบ้านที่เสี่ยวอวี้ระดมพลพบเจอ
ในด้านการวางแผน เฉินซือเหยียถือเป็นฝีมือดี แต่ภายใต้การสอบสวนของผู้คุ้มกันภัย เฉินซือเหยียผู้นี้ไม่สามารถอดทนผ่านรอบแรกไปได้ จนสารภาพทุกอย่างออกมาหมด
“ขุนนางเหล่านี้ช่างไร้ยางอายจริง ๆ เพื่อจะได้ผลประโยชน์จากภัยพิบัติ ถึงกับไม่เหลือมโนธรรมเลยหรือ!”
กวานเสี่ยวโหรวฟังเรื่องราวจากเสี่ยวอวี้จบก็โมโหจนทุบโต๊ะ “เพื่อจะล่อสามีออกไป ถึงกับลงมือกับเสียวเป่ย! หากข้าได้เจอตระกูลสวี ข้าจะต้องฟันเขาเป็นออกเป็นชิ้น ๆ !”
กวานเสี่ยวโหรวเพิ่งจะสั่งฆ่าโจรท้องถิ่นไปเป็นจำนวนมาก และตอนนี้คำพูดของนางจึงเริ่มดุดันขึ้นมา
