แน่นอนว่าเรื่องราวเหล่านี้เป็นเรื่องในภายหลัง
หลังจากที่กวานเสี่ยวโหรวพาคนงานหญิงกลับไปที่เขาเถี่ยกว้าน พวกนางก็ไม่ได้พักผ่อน แต่ให้จั่วเฟยเฟยนำเข็มและด้ายมาเย็บหูให้กับคนงานหญิงที่เสียชีวิตจากการต่อสู้
“ฮูหยิน ข้าได้ยินอาจวี๋บอกว่าท่านไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว ไปพักสักหน่อยเถิด ข้าจะเย็บเอง!”
จั่วเฟยเฟยมองใบหน้าที่ซีดเซียวของกวานเสี่ยวโหรวแล้วเอ่ยอย่างเป็นห่วง
“ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ง่วง!”
กวานเสี่ยวโหรวหยิบเข็มและด้ายมา พลางเอ่ยขึ้นอย่างเลื่อนลอย “เฟยเฟย ต่อไปนี้อย่าเรียกข้าว่าฮูหยินอีกเลย เรียกข้าว่าพี่สาวก็พอ”
เมื่อได้ยินดังนั้นหัวใจของจั่วเฟยเฟยก็เต้นแรงขึ้น
นางไม่ใช่คนโง่ กวานเสี่ยวโหรวพูดออกมาอย่างชัดเจนขนาดนี้ ต่อให้นางเป็นคนโง่ก็ยังเข้าใจความหมายของกวานเสี่ยวโหรว
“อย่างไร เจ้าไม่เต็มใจหรือ?”
กวานเสี่ยวโหรวเห็นจั่วเฟยเฟยไม่ตอบ จึงกล่าวว่า “หากเจ้ารู้สึกว่าข้าอายุน้อย เรียกข้าว่าน้องก็ได้”
“ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น เพียงแต่พี่…พี่สาวพูดออกมากะทันหันเกินไป ข้ายังไม่ทันได้ตั้งตัว…”
จั่วเฟยเฟยรีบยกมือขึ้นอธิบาย
